وجهه مى‌دهند، سى ميليون، سى و پنج ميليون جمعيت در دو ماه محرم و خصوصاً دهه عاشورا يك وجهه، طرف يك راه مى‌روند. بيخود بعضى از ائمه ما نمى‌فرمايند كه براى من در منابر روضه بخوانند. بيخود نمى‌گويند ائمه ما به اينكه هر كس كه بگريد، بگرياند يا صورت گريه، گريه كردن به خودش بگيرد اجرش فلان و فلان است. مسأله، مسأله گريه نيست، مسأله، مسأله تباكى نيست، مسأله، مسأله سياسى است كه ائمه ما با همان ديد الهى كه داشتند، مى‌خواستند كه اين ملت‌ها را با هم بسيج كنند و يكپارچه كنند، از راه‌هاى مختلف، اينها را يكپارچه كنند تا آسيب‌پذير نباشد. «١»
اينكه بعضى از ائمه (شايد امام باقر بوده، من الان خوب يادم نيست) مى‌فرمايد كه براى من يك نفر نوحه سرا را در منا بگذاريد كه آنجا براى من گريه بكند و عزا بگيرد. «٢» نه اين است كه حضرت باقر (ع) احتياج به اين داشته است و نه اينكه براى او شخصاً فايده‌اى داشته است، لكن جنبه سياسى اين را ببينيد، در منى آنوقتى كه از همه اقطار عالم آدم مى‌آيد آنجا. يك كسى بنشيند يا اشخاصى نوحه سرائى كنند براى امام باقر و جنايت كسانى كه با او مخالفت كردند و او را مثلًا به شهادت رساندند ذكر كند و اين مسأله موجى باشد در همه دنيا اين مجالس عزا را دست كم گرفتند. «٣»
حضرت باقر (ع) وقتى كه مى‌خواستند فوت كنند وصيت كردند كه ده سال ظاهراً كه در منا اجير كنند كسى را، كسانى را كه براى من گريه كنند. اين چه مبارزه‌اى است؟ حضرت باقر احتياج به گريه داشت؟ حضرت باقر مى‌خواست چه كند گريه را؟ آنوقت هم در منا چرا؟ ايام حج و منا. اين همين نقطه اساسى، سياسى، روانى، انسانى است كه ده سال در آنجا گريه كنند.
خوب مردم مى‌آيند مى‌گويند چه خبر است چيست؟ مى‌گويند اين اينطور بود اين توجه‌