قبرى بزرگ كندند و دفن كردند، و حرّ بن يزيد را اقرباى او در جايى كه به شهادت رسيده بود دفن نمودند و قبرهاى شهدا معيّن نيست كه از آن هر يك كدام است الّا آن كه لاشك حاير محيط است بر جمله، و بنو اسد بر قبايل عرب فخر آورند كه ما نماز بر امام حسين گزارديم و دفن امام و اصحاب نموديم، و گفته‌اند كه چون خيبر فتح شد رسول را، جمعى جهودان بگريختند و به عراق آمدند و نزديك كربلا منزل ساختند ايشان ابراهيم نام داشت. چون‌
كوفيان از كربلا برفتند ايشان بر بام خانه مى‌خفتند، نظر ايشان به كربلا افتاد. عمود نورى ديدند كه از ابدان امام و شهدا بر مى‌تافت تا به آسمان. ابراهيم رعايا را جمع كرد روز دوم، و گفت اى مردم اين قوم بزرگند عنداللَّه كه دوش همه شب نور نازل مى‌شد بر سر ايشان، بياييد تا ايشان را دفن كنيم. پس برفتند و ايشان را به خاك سپردند و روز دوم بود از قتل امام كه سر مبارك امام (ع) و رئوس شهدا به كوفه رسيد. امام و عورات اهل بيت به چهارپايان خود به شام رفتند. لشكر مال‌ها را غارت كردند، امّا چهارپايان را بديشان گذاشته بودند.
وقتى كه سر امام را از كوفه بيرون آوردند موكّلان خائف بودند از قبايل عرب كه مبادا غوغا كنند و از ايشان بازستانند، لاجرم راه شام كه به عراق است ترك كردند و از بى‌راهه همى رفتند، چون به نزديك قبيله رسيدندى علوفه طلب كردندى و گفتندى سر خارجى چند داريم. پس بر اين صفت مى‌رفتند كه به بعلبك رسيدند. قاسم بن ربيع كه والى آن جا بود بفرمود تا شهر را آيين بستند و با چند هزار دف و ناى و چنگ و طبل سر امام حسين را به شهر درآوردند. چون مردم را معلوم شد كه سر امام حسين است به يك مرتبه خروج كردند و فتنه‌ها پديد آمد. موكّلان كه با سر امام بودند پنهانى از آن جا بيرون رفتند و ديگر از بلادى كه در اثناى راه ايشان بود و بر آنها گذشتند يكى اندرين است و ميافارقين و آمد و نصيبين و شيزر.
اندرين نصر بن عتبه حاكم بود، از قبل يزيد. شادى‌ها كرد و شهر را به پيرايه‌ها بر آراست و اهالى همه شب به رقص مشغول بودند. پس ابرى پيدا شد و برقى از آن برجست و ايشان را بسوخت. شمر گفت اين مردم شوم‌اند و به آن شهر نرفت. و در ميافارقين رؤساى بلد با يكديگر خصومت كردند. هر كدام مى‌گفت اين سر را از دروازه من درآوريد كه هر يكى آيين‌ها بسته بودند. پس ميان ايشان از اين جهت حرب افتاد و خلقى بسيار به كشتار رسيد و