بود بگويد ديگر تكليف از ما برداشته شده است. امام نگفت كه اينها مى‌خواهند ما بر قوانين اسلام خيلى اصرار نكنيم؛ خيلى خوب، اصرار نمى‌كنيم. اينها مى‌خواهند كه ما با اسرائيل مبارزه نكنيم؛ خيلى خوب، مبارزه نمى‌كنيم، چون فشار زياد است. امام (ره) چنين چيزى را نگفت، بلكه ايستادگى كرد. قطعنامه را هم كه امام قبول كرد، به خاطر اين فشارها نبود. قبول قطعنامه، به‌خاطر مشكلاتى بود كه مسؤولان اقتصادى آن روز كشور، در مقابل روى امام گذاشتند و نشان دادند كه كشور نمى‌كشد و نمى‌تواند جنگ را با اين همه هزينه ادامه بدهد.
امام مجبور شدند قطعنامه را بپذيرند. پذيرش قطعنامه، به خاطر ترس يا به خاطر هجوم دشمن يا به خاطر تهديد آمريكا كه ممكن بود در امر جنگ دخالت بكند، نبود. آمريكا قبل از آن هم در امر جنگ دخالت مى‌كرد؛ وانگهى اگر همه دنيا در امر جنگ دخالت مى‌كردند، امام رضوان‌اللَّه عليه كسى نبود كه روبر گرداند. آن، يك مسأله داخلى بود.
در تمام عمر ده ساله حيات مبارك امام رضوان‌اللَّه عليه پس از پيروزى انقلاب، يك لحظه اتفاق نيفتاد كه به خاطر سنگينى بار تهديد دشمن- در هر بعدى از ابعاد- دچار ترديد بشود؛ يعنى همان روحيه حسينى را داشت. جنگ تلفات دارد، جان يك انسان براى امام خيلى عزيز بود، براى انسانى كه رنج مى‌برد، امام بزرگوار گاهى اشك مى‌ريخت يا در چشمانش اشك جمع مى‌شد- كه ما بارها اين را مشاهده كرده بوديم- انسان رحيم و عطوف و داراى دلى سرشار از محبّت و انسانيت بود؛ اما همين دل سرشار از محبّت، در مقابل تهديد پايش نلرزيد و نلغزيد و از راه برنگشت و عقب نشينى نكرد. همه دشمنان انقلاب، در طول اين ده سال فهميدند و تجربه كردند كه نمى‌شود امام را ترساند. اين، نعمت خيلى بزرگى است كه دشمن احساس كند اين عنصر، با ترس و تهديد از ميدان خارج نمى‌شود. امام، با منش و شخصيت درخشان خود كارى كرد كه همه در دنيا اين نكته را فهميدند و متوجه شدند كه اين مرد را نمى‌شود از ميدان خارج كرد، نمى‌شود با فشار او را تهديد كرد و با تهديدهاى عملى هم نمى‌شود او را از راه خود منصرف نمود؛ لذا مجبور شدند خودشان را با انقلاب تطبيق بدهند.
آنچه كه جمع‌بندى اين دو كلمه حرف مى‌شود- كه البته اين جمع‌بندى قابل گسترش و فكر كردن است- اوّل اين است كه يكى از خطوط روشن و بلكه خط نشان نهضت عاشورا، عبارت از استقامت امام حسين (ع) است. خط نشان دوم اين است كه امام بزرگوار ما