مناهل البكاء، مجرى البكاء، سحاب البكاء، عين البكاء، كنزالباكين، مبكى العيون، مبكى العينين، المبكيّات، بحرالدّموع، بحارالدّموع، فيض الدّموع، عين الدّموع، سحاب الدّموع، ينبوع الدّموع، منبع الدّموع، دمع العين، مدامع العين، مخازن الاحزان، رياض الاحزان قبسات الاحزان، مثير الاحزان، مهيّج الاحزان، نوحة الاحزان و صيحة الاشجان، احزان الشّيعة، بحرالحَزَن، كنزالمحن، بحرالغموم، بحر غم، داستان غم، غمكده، ماتمكده، همّ و غم، نشتر غم، كنزالمصائب، مجمع المصائب، و جيزة المصائب اكليل المصائب.
عنوان‌هاى فوق را با اين عنوان‌ها، كه از معاصران است، مقايسه كنيد: رهبر آزادگان، حسين پرچمدار آزادى، حسين بزرگ مرد آزاده، حسين (ع) يا مظهر آزادگى، راه حسين، راه حسين رهنمودى براى انسان‌ها، درسى از مكتب حسين، درسى كه حسين (ع) به انسان‌ها آموخت، حماسه حسينى، حماسه عاشورا، حماسه كربلا، مردان انقلاب، رسالت انقلابى امام حسين در سخت‌ترين شرايط، ثورة الحسين، ثورة الطّفّ، رستاخيز حسينى، رستاخيز عاشورا، هدف‌هاى اجتماعى حسين بن على (ع) و تحليل انگيزه‌هاى قيام كربلا.
بر آنچه گفته شد، اين را هم بيفزاييم كه در گذشته از فرجام قيام امام حسين (ع) با دو واژه «مقتل» (كشته شدن) و «مصرع» (به زمين افكنده شدن) ياد مى‌شد. حتّى عنوان بسيارى از كتاب‌ها مقتل بود و مقتل خوانى رواج داشت و حرفه‌اى بود. اما امروزه از فرجام قيام آن حضرت با واژه «شهادت» ياد مى‌شود. و تفاوت اين واژه‌ها آشكار است: واژه شهادت در حوزه ادبيات سياسى است، اما مقتل و مصرع چنين نيست، بلكه ترحّم برانگيز و غم‌انگيز) Dramatique (و حاصل نگاه عاطفى است.
نگاه عاطفى نويسندگان و شاعران گذشته به قيام عاشورا منجر شد كه «ادبيات مراثى» به وجود آيد، كه بيشتر براى مصيبت‌خوانى و عزادارى قابل استفاده است. امّا نگاه سياسى نويسندگان و شاعران معاصر به قيام عاشورا موجب شد كه «ادبيات حماسى» به وجود آيد، كه براى قيام و انقلاب و مبارزه با ظلم قابل استفاده است. كوتاه سخن اين كه حاصل نگاه عاطفى به عاشورا، به وجود آمدن ادبيات مراثى است و حاصل نگاه سياسى به عاشورا، به دست آمدن ادبيات حماسى است. آن به كار مصيبت‌خوانى مى‌آيد و اين به كار مبارزه سياسى.