عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨

اللَّهُمَّ انّى‌ احِبُّهُما فَاحِبَّهُما وَ ابْغِضْ مَنْ يُبْغِضُهُما. «١»
يعنى خدايا من حسن و حسين را دوست مى‌دارم پس دوست بدار آنها را، و دشمن بدار هر كس آنها را دشمن مى‌دارد. صبان از ابى هريره روايت كرده كه گفت: «رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ يَمتَصُّ لِعابَ الْحُسَيْنِ كَما يَمْتَصُّ الرَّجُلُ الَّتمْرَةَ». «٢»
يعنى ديدم رسول خدا (ص) آب دهن حسين را مى‌مكيد همان‌گونه كه مرد خرما را مى‌مكد.
محبّ‌الدّين طبرى از ابن بنت منيع حديث كرده از يزيد بن ابى زياد [كه‌] گفت: پيغمبر از خانه عايشه بيرون آمد. پس بر خانه فاطمه (س) عبور فرمود. صداى گريه حسين را شنيد.
فرمود: آيا نمى‌دانى گريه او مرا اذيت مى‌كند؟ «الَمْ تَعْلَمى‌ انَّ بُكاءَهُ يُؤذينى». «٣»
از اين گونه احاديث بسيار است كه براى نمونه آنچه نقل شد كفايت مى‌كند، و از اخبار ديگر كه در فصل‌هاى بعد مى‌آوريم نيز محبت و شدت علاقه، و جوشش عاطفه پيغمبر نسبت به حسين (ع) معلوم مى‌شود.
٣- حسين ريحانه پيغمبر (ص)
گروه بسيارى از محدثين نامدار اهل سنت از على (ع)، و ابن عمر، و ابى هريره، و سعيد بن راشد، و ابى بكره روايت كرده‌اند كه پيغمبر (ص) فرمود: حسن و حسين دو ريحانه من از دنيا هستند، و از اختلاف الفاظ حديث معلوم مى‌شود كه آن حضرت مكرر اين مضمون را به الفاظ مختلفه فرموده‌اند؛ زيرا لفظ حديث در بعض روايات «انَّ الْحَسَنَ وَ الْحُسَينَ هُما رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنْيا» است، و در بعضى ديگر «الْوَلَدُ رَيْحانَةٌ وَ رَيْحانَتىّ الحَسَنُ وَ الحُسَينُ» است، و در حديث ديگر فرمود «انَّ ابْنىَّ هذَيْنِ رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنيا» يعنى اين دو پسر من، دو ريحانه من از دنيا هستند و «هُما رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنيا» و به الفاظ ديگر نيز حديث شده است. «٤»