دست خداست، همه چيز به اراده لايزال الهى منتهى مى‌شود. اين دو مطلب، دو روى يك سكه است؛ خواه بگوييم خدا اين ويژگى را به امام حسين (ع) بخشيد، و يا بگوييم شرايط زندگى ابى عبداللَّه اين خصوصيت‌ها را اقتضا كرد. چون اين شرايط نيز اراده خدا است و طبق تقدير او انجام مى‌گيرد.
حال بايد بررسى كنيم كه چگونه سيدالشهداء (ع) اين ويژگى را پيدا كرد كه بتواند اين بركت را داشته باشد و مردم در سايه عزادارى در مصيبت او بتوانند مصالح دنيا و به خصوص مصالح آخرتشان را تأمين كنند؛ چون براى مؤمن، دنيا مقدمه‌اى براى تكامل اخروى است و حيات اصلى در آن جا است. اين جا يك دوران جنينى است كه ما مى‌گذرانيم. حيات حقيقى، پس از مرگ شروع مى‌شود. «وَ انَّ الدَّارَ الآخِرَةِ لَهِىَ الْحَيَوان»»
، حيات واقعى، پس از اين عالم است. به هر حال، هم مصالح دنيوى و هم مصالح اخروى ما در سايه توسل به سيدالشهداء (ع)، توجه به آن حضرت، عزادارى براى او، گريستن براى او و عرض ارادت به ايشان است. همه شما آن قدر از معجزات و كراماتى كه از اين عزادارى‌ها حاصل شده است شنيده‌ايد كه من هر چه بگويم زيره به كرمان بردن است؛ لذا به اين قسمت نمى‌پردازم. حتى خاك گلى كه عزاداران سيدالشهداء (ع) به پيشانى مى‌ماليدند موجب شفاى چشم حضرت آيت اللَّه العظمى بروجردى (ره) شد. اين داستان را همه شنيده‌ايد كه ايشان به چشم دردى مبتلا بودند كه معالجه نمى‌شد. تا اين كه در ايام عاشورا در بروجرد دسته‌اى سينه‌زن به منزل ايشان آمدند. مرحوم‌آيت‌اللَّه بروجردى (ره) مقدارى از گِل‌هايى را كه عزاداران حسينى به سر و صورت ماليده بودند، برداشته و به چشم ماليد و آن چشم‌درد ايشان معالجه شد و تا آخر عمر هيچ ناراحتى از ناحيه چشم نداشتند و بدون عينك ريزترين خطها را هم مى‌خواندند و اين به بركت گلى بود كه سينه‌زنان سيد الشهداء (ع) روى سرشان مى‌ريختند. از اين گونه كرامات و معجزات الى ماشاء اللَّه وجود دارد. همه شما با يك قطره اشكى كه در اين مراسم مى‌ريزيد، اول نورانيت آن را در خود احساس مى‌كنيد. حاجت‌هايى كه از شما برآورده مى‌شود و نيز بسيارى از آفت‌ها و مصيبت‌هايى‌كه از شما دفع مى‌شود و نمى‌دانيد، در مرحله بعد است. نكته‌اى است كه داخل پرانتز عرض مى‌كنم كه در دعاها به آن اشاره شده است، و آن‌