علائلى اين حديث را روايت كرده و مى‌گويد: «عين بقه» كلمه‌اى است كه در روح طفل طراوت و سبكى، و ملاحت مى‌آورد.
پيغمبر (ص) حسين را با آن بوس شيرين، و لذيذ مى‌بوسيد چون جانش گنجينه معانى و حقايق بزرگ بود، و آنگاه كه مى‌فرمود: «اللَّهُمَّ احِبَّهُ فَانِّى احِبُّهُ» گويى در حالى كه به حسين اشاره مى‌كرد به مردم مى‌فرمود:
«انَا هُنا» من اينجا هستم؛ يعنى مرا پيش حسين بجوييد.
سپس مى‌گويد: فرق حب و عاطفه اين است كه عاطفه كمتر از حب است، و شرايط محبت در آن ملاحظه نمى‌شود اما حب وقتى پيدا مى‌شود كه محبوب برگزيده باشد، و پيغمبر (ص) حسين را به حقيقت دوستى و حب دوست مى‌داشت؛ زيرا حسين برگزيده او بود، و خدا حسين را دوست مى‌داشت زيرا كه شفق آفتاب نبوت بود. «١»
ابن اثير، و سبط ابن الجوزى و طبرى نقل كرده‌اند: وقتى سرهاى شهدا را نزد ابن زياد آوردند با شمشير يا چوب دستى به لب‌هاى مبارك حسين مى‌زد!
زيد بن ارقم وقتى ديد دست از اين بى ادبى و ستم بر نمى‌دارد، گفت: چوبت را برگير! به آن كس كه غير از او خدايى نيست، ديدم لب‌هاى پيغمبر (ص) را بر اين لبها مى‌بوسيد آنها را سپس گريست. ابن زياد گفت: خدا چشمهايت را بگرياند، اگر پيرى خرف نبودى گردنت را مى‌زدم!
زيد بيرون آمد، و مى‌گفت: اى گروه عرب بعد از امروز شما مانند غلامان خواهيد بود؛ حسين پسر فاطمه را كشتيد، و پسر مرجانه را امير خود نموديد تا نيكان شما را بكشد، و بدان شما را بنده خود قرار دهد. «٢»
در «البدء و التاريخ» «٣» نقل شده كه يزيد امر كرد پردگيان حرم حسينى، و بانوان آن حضرت را بر در مسجد همانجا كه اسيران را نگاه مى‌دارند نگاه بدارند تا مردم آنها را ببينند؛ و سر مبارك حسين (ع) را در جلو خود گذارد، و با چوب يا شمشير به آن روى مطهر مى‌زد، و مى‌گفت:
لَيْتَ اشياخى‌ بِبَدرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ الْاسَلْ‌
لَاهَلُّوا وَ اسْتَهَلُّوا فَرَحاً وَ لَقالُوا يا يَزيدُ لا تَشَلْ‌
ابو برزه اسلمى برخاست و گفت: به خدا قسم چوب تو به همان موضعى مى‌خورد كه مكرر ديدم پيغمبر (ص) مى‌بوسيد.
ابن اثير، و ترمذى، و طبرى روايت كرده‌اند كه ابو برزه گفت: «آگاه باش اى يزيد كه مى‌آيى تو روز قيامت و ابن زياد شفيع تو است، و اين- يعنى حسين (ع)- مى‌آيد، و محمد (ص) شفيع او است!» پس بر خاست و بيرون رفت. «١»
٦- پيغمبر (ص) حسين را به دوش مى‌گرفت‌
در اين موضوع هم روايات بسيار و جمعى از اهل سنت مانند ابن حجر عسقلانى از ابى هريره، و عبداللَّه و بغوى از شداد بن الهاد، و ابى نعيم در حليه از ابن مسعود، و ابى حاتم از عبداللَّه و جابر و ابن ابى الفراء از انس اين نوازش و اظهار محبت پيغمبر (ص) را به حسن و حسين (ع) روايت كرده‌اند «٢» و از اين احاديث استفاده مى‌شود كه آن حضرت كراراً آنها را به دوش مى‌گرفت، و آنها بر كتف آن حضرت در حال نماز و در حالات ديگر مى‌نشستند، و پيامبر اعظم (ص) كمال لطف و مهربانى را نسبت به آنها ابراز مى‌داشت. و از بعض اين احاديث مثل حديث انَس شدت محبت پيغمبر (ص) به آنها، و توبيخ سخت نسبت به كسى كه قدر و منزلت آنها را نشناسد استفاده مى‌شود.
ابو سعيد در «شرف النبوة» روايت نموده كه پيغمبر نشسته بود. پس حسن و حسين رو به سوى او آمدند. چون پيغمبر آنها را ديد براى آنها برخاست، و دير شمرد آمدنشان را (يعنى فرمود دير آمديد يا چرا دير آمديد؟) پس از آنها استقبال كرد، و آنها را بر دوش خود گذارد و فرمود:
نِعْمَ الْمَطِىُّ مَطِيَّتُكُما، وَ نِعْمَ الرَّاكِبانِ انْتُما. «٣»
يعنى خوب مركبى است مركب شما، و خوب سوارهايى هستيد شما.