پس، عبيداللَّه زياد نامه‌اى نوشت به عمر سعد بدين مضمون:
«امّا بعد، تو را در محاربت با حسين بن على (ع) هيچ بهانه نماند. اگر از قلّت لشكر شكايت مى‌كرديد، اين ساعت آن بهانه برخاست؛ چه، بيست و دو هزار سوار و پياده با عدّت و آلت و سلاح و شوكت به تو فرستاده آمد و كار تو انتظامى گرفت. مى‌بايد كه بر تواتر و تعاقب مرا از حال خبر دهى و از آنچه ميان تو و حسين بن على (ع) رود از محاربه و مقاتله اعلام واجب دارى، چنانچه هر روز بامداد و نماز شام قاصد تو مى‌رسد و نوشته تو را مشتمل بر تقرير حوادث احوال اخبار مى‌آرد. اين معنى از فرايض دان. والسّلام.»
عبيداللَّه اين نامه به اين منوال به عمر سعد بنوشت، مع ذلك هر روز چيزى ديگر مى‌نوشت و معتمدان خويش مى‌فرستاد تا مراقب حال او بودند و در امضاى كار تعجيل و مسارعت مى‌نمودند.
عمر سعد در آن محاربت انديشه مى‌كرد و كراهيّت مى‌داشت كه با حسين (ع) جنگ كند و خون او در گردن گيرد، تا شش روز محرم سنّه شصت و يك بگذشت. عبيداللَّه هر روز على التّواتر به عمر سعد نامه مى‌نوشت و او را بر قتال حسين بن على (ع) تحريض مى‌نمود.
القصّه، لشكر عمر بر كنار آب فرات فرود آمد و اميرالمؤمنين حسين (ع) و اصحاب او را از آب بازداشته نمى‌گذاشتند كه به نزديك آب روند. از اين رهگذر تشنگى بر اميرالمؤمنين حسين (ع) و اصحاب او اثر كرده عطش بر ايشان غالب گشت اميرالمؤمنين حسين (ع) تبرى برگرفت و از آن جانب كه خيمه زنان بود از سوى قبله نوزده گام برفت. پس، زمين را بكند.
چشمه آب ظاهر شد. آبى بغايت خوشگوار و شيرين. اصحاب را فرمود تا آب بخورند و مشكها پر آب كردند و بازگشتند. بعد از آن آب را زمين فرو خورد و غايب شد و ديگر آن چشمه را نديدند.
چون اين خبر به عبيداللَّه زياد رسيد. نامه‌اى بنوشت به عمر سعد بدين منوال:
«امّا بعد، به من چنان رسانيده‌اند كه حسين (ع) و ياران او چاه‌ها فرو برده‌اند و آب بر مى‌دارند، لهذا ايشان را هيچ فروماندگى نيست. چون بر مضمون نامه وقوف يابى، بايد كه حسين بن على (ع) و ياران او را از كندن چاه منع كنى و نگذارى كه پيرامن آب گردند. چون ايشان عثمان را آب ندادند، تو نيز ايشان را آب مده و مگذار كه يك قطره آب از فرات بچشند.»