حمله رئوس مقدّسه تا ده روز بر در شهر بماندند. و در نصيبين ايشان را نخست حرمت عظيم نهادند و نثار بى‌شمار كردند چندان كه شرح و ضبط آن ممكن نبود، روز سوم گردى و غبارى برآمد و جهان تاريك گرديد. اهالى از ايشان بدگمان شدند و گفتند اگر از اين جا نرويد شما را بكشيم. ناچار در وقت كوچ دادند و شيزريان عهد بستند كه ايشان را علوفه ندهند و احترام نكنند و اگر ضرورت شود قتال نمايند. كوفيان همين كه اين حال بدانستند از آن جا نقل كردند و مردم در عقب ايشان افتاده به لعنت و دشنام بدرقه مى‌نمودند و چون به چهار فرسنگى دمشق رسيدند مردم از آن جا به شهر همى نثار برايشان مى‌كردند و بر در شهر سه روز ايشان را بازگفتند تا شهر را بيارايند و هر حلى و زيور و زينتى كه در آن بلد بود به آيين‌ها بستند بر صفتى كه كس چنان آرايش نديده بود. مرد و زن با دف‌ها و چنگ‌ها و رباب‌ها و امرا و كبرا با طبل‌ها و كوس‌ها و بوق‌ها بيرون آمدند، جمله دست و پا خضاب كرده و سرمه در چشم كشيده و لباس‌هاى فاخر پوشيده. پس روز چهارشنبه شانزدهم ربيع الاول به دمشق وارد شدند. از كثرت خلق گويى رستخيز بود چنان كه به گاه طلوع آفتاب سرها را به شهرها درآوردند و به وقت زوال خورشيد به در خانه يزيد پليد رسانيدند، و يزيد تخت مرصّع نهاده بود و خانه و ايوان آراسته و كرسى‌هاى سيمين و زرّين به دست راست و چپ نهاده. پس حجّاب بيرون آمدند و اكابر اشقيا را كه با سرها بودند پيش بردند و يزيد اخبار پرسيد گفتند به دولت اميرالمؤمنين دمار از خاندان ابوتراب برآورديم و حال‌ها باز گفتند. آن گاه سرها و اولاد رسول را وارد ساختند. چون سر امام حسين را در تشت زرّين نزد يزيد نهادند و ديگر سرها را عرض مى‌دادند يزيد يك يك را مى‌پرسيد، موكّلان معرّفى مى‌كردند. جمعى مؤمنان كه در ميان بودند پنهانى اشك‌ها مى‌ريختند. تشت دار سرپوشى بر سر مبارك نهاده بود. يزيد قضيبى در دست داشت. طرفين آن در زر گرفته بر قضيب سرپوش از تشت دور كرد و ثناياى امام (ع) كوفتن گرفت و اين اشعار كه تصريح بر كفر او مى‌كند مى‌خواند.
لَيْتَ اشْياخى‌ بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ الْاسَلْ‌
لَاهَلُّوا وَسْتَهَلُّوا فَرَحاً ثُمَّ قالُوا يا يَزيدُ لاتَشَلْ‌
قَدْ قَتَلْنَا الْقَوْمَ مِنْ اشْياخِهِمْ فَعَدَلْناهُ بِبَدْرٍ فَاعْتَدَلْ‌
لَسْتُ مِنْ خِنْدَفَ انْ لَمْ انْتَقِمْ مِنْ بَنى‌ احْمَدَ ما كانَ فَعَلَ‌
برادر مروان حكم، يحيى بن حكم از جمله مؤمنان بود، گفت:
لِهامٍ بِأَدْنَى الطَّفِّ ادْنى‌ قَرابَةٍ مِنِ ابْنِ زِيادٍ الْعَبْدُ ذِى الْحَسَبِ الْوَغَلْ‌
سَمِيَّةٌ امْسى‌ نَسْلُها عَدَدَ الْحَصى‌ وَ لَيْسَ لِبِنْتِ الْمُصْطَفَى الْيَوْمُ مِنْ نَسَلْ‌
يزيد دست بر سينه پر ايمان يحيى زد و گفت اسكت گويند يحيى از آن جا بيرون آمد و ديگر كسى او را نديد. آن گاه يزيد عنيد روى به امام زين العابدين كرد و گفت: «يَابْنَ الْحُسَيْنِ ابُوكَ قَدْ قَطَعَ رَحِمى‌ وَ جَهَلَ حَقّى‌ وَ نازَعَنى‌ فى‌ سُلْطانى‌ فَصَنَعَ اللَّهُ تَعالى‌ ما قَدْ رَأَيْتَ» امام فرمود: «ما اصابَ مِنْ مُصيبَةٍ فِى الْارْضِ وَ لا فِى انْفُسِكُمْ الّا فى‌ كِتابٍ مِنْ قَبْلِ انْ نَبْرَأَها انَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسيرٌ» يزيد روى به پسر خود خالد كرد و گفت: «ارْدُدْ عَلَيْهِ» كافر بچه به غايت جاهل بود، چيزى نتوانست گفتن. تا آن كه يزيد خود در پاسخ آن حضرت اين آيت برخواند كه «ما اصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبما كَسَبَتْ ايْديكُمْ وَ يَعْفُو عَنْ كَثيرٍ» پس يزيد گفت عورات اهل بيت را درآوريد چون ايشان را با چادرهاى كهنه و ناشسته بديد برنجيد و گفت:
«قَبَّحَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ لَوْ كانَتْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ قَرابَةٌ ما فَعَلَ هذا» روات اخبار گويند كه يزيد روز رسيدن سر مبارك بگفت تا فقاع بساختند و بياشاميدند و از آن وقت اين سنّت بر نهاد كه فقاع آشامند و حلال دانند امام علىّ بن موسى الرضا (ع) گويد كه هر كه فقاع بيند بايد بر يزيد و متابعانش لعنت كند و بر حسين (ع) صلوات فرستد. «انْتَهَى الُمحَرَّرُ مِنْ عِبارَتِهِ الشَّريفَةِ فى‌ كامِلِ السَّقيفَةِ.»
در تاريخ سيستان مسطور است كه سر حسين بن على (ع) را شمر بن ذى الجوشن جدا كرد و عبيداللَّه بن زياد آن سر را با زنان و كودكان خرد به شام فرستاد و اين‌ها را سر برهنه بر شتران نشاند و هر جا كه فرود آمدندى آن سر را از صندوق بيرون آوردندى و بر سر نيزه كردندى و نگاهبانان بر آن گماشتندى تا وقت رفتن. روزى رسيدند به منزلى كه آن جا راهبى از ترسايان بود، ايشان آن سر را بر آن رسمى كه داشتند بر سر نيزه كردند، چون شب در رسيد آن راهب در صومعه خود به عبادت ايستاده بود، نورى ديد كه از زمين بر آسمان همى برشد چنان كه هيچ ظلمت نماند. راهب از بام آواز داد كه شما كيستيد؟ گفتند: ما اهل شاميم. گفت اين سر كيست؟ گفتند: سر حسين بن على. گفت بد گروهى هستيد. اگر از عيسى فرزند مانده بود ما او را بر ديدگان خود جاى مى‌داديم. پس گفت اى قوم ده هزار دينار حلال به من ارث‌