حسين از بلاد تو بدون بيعت كوچ دهد وى به قوّت و عزّت اولى است و تو به ضعف و عجز، و من شنيده‌ام كه عمر با حسين دوستانه رفتار مى‌كند و بيش‌تر شب را بين العسكرين با هم صحبت مى‌دارند. عبيداللَّه گفت نيكو رأى زدى، اين نوشته مرا بگير و نزد عمر برو و بگو با حسين بگويد كه بايد در تحت حكومت امير در آيى و با اصحاب نزد وى روى و گرنه آماده قتال باش و چنان چه ابن سعد اين حكم را متمشّى نساخت گردنش بزن و خود امير سپاه باش و به ابن سعد نوشت: «انّى‌ لَمْ ابْعُثُكَ الَى الْحُسَيْنِ لِتَكُفَّ عَنْهُ وَ لا لِتَقْعُدَ لَهُ عِنْدى‌ شافِعاً انْظُرْ فَانْ نَزَلَ الْحُسَيْنُ وَ اصْحابُهُ عَلَى الْحُكْمِ وَاسْتَسْلِمُوا فَابْعَثْ بِهِمْ الَىَّ سِلْماً وَ انْ ابَوْا فَارْجَفَ الَيْهِمْ حَتَّى تَقْتُلَهُمْ وَ تُمْثِلُ بِهِمْ فَانَّهُمْ لِذلِكَ مُسْتَحِقُّونَ فَانْ قَتَلَ الْحُسَيْنُ فَاوْطِى‌ءِ الْخَيْلَ صَدْرَهُ وَ ظَهْرَهُ فَانَّهُ عاقٌّ شاقٌّ قاطِعٌ ظَلُومٌ فَانْ انْتَ مَضَيْتَ لِأَمْرِنا جَزَيْناكَ جَزاءَ السَّامِعِ الْمُطيعِ وَ انْ انْتَ ابَيْتَ فَاعْتَزِلْ جُنْدَنا وَ خَلِّ بَيْنَ شِمْرٍ وَ بَنِى الْعَسْكَرِ.» شمر چون به كربلا آمد نامه عبيداللَّه به عمر داد عمر بر وى برآشفت و گفت همانا تو نگذاشته‌اى كه صوابديد و صلاح بينى من متمشّى گردد و اين كار به سازش بگذرد؛ حسين تحكّم عبيداللَّه را هرگز نخواهد پذيرفت. به خدا همان دل كه پدرش على داشت در ميان دو پهلوى اوست.
شمر گفت حالا چه مى‌كنى؟ گفت سردارى سپاه را خود مباشر مى‌شوم! پس عمر بن سعد عليه لعنة اللَّه من قبل و من بعد آخر روز پنج شنبه نهم محرّم بر لشكر جار كشيد كه: «يا خَيْلَ اللَّهِ ارْكَبى‌ وَ بِالْجَنَّةِ ابْشِرى‌» و با تمام سپاه به سمت خيام سپهر احتشام حركت كرد. حضرت ابوالفضل عبّاس بن على به حضور امام (ع) عرض نمود كه يا اخى مردم آمدند. فرمود آيا خود سوار شوم؟ عرض كرد من مى‌روم. فرمود تو سوار شو و اين قوم را ملاقات مى‌كن و سبب اين هجوم معلوم مى‌نماى. پس ابوالفضل بيست سوار همراه برداشت و از آن جمله بود زهير بن القين و از موجب آن يورش تفتيش نمود. در جواب گفتند از امير به كذا و كذا حكم رسيده، فرمود پس شتاب مكنيد تا واقعه را به حضور اباعبداللَّه عرضه دارم. مردم همان جا ايستادند و ابوالفضل تنها مراجعت نمود و آن بيست سوار در همان مقام رو به روى سپاه ايستاده بودند و با ايشان سخن مى‌كردند و خداى تعالى را به ياد آن مخاذيل مى‌آوردند. چون ابوالفضل مراتب را معروض داشت. حضرت فرمود بار ديگر اين سپاه را ملاقات مى‌كن و اگر توانستى تا بامداد اين كار به تأخير بينداز كه شايد امشب را براى خداى تعالى نماز بگزاريم و او را بخوانيم و آمرزش‌