بِسَيْفِهِ فَقَتَلَهُ وَالسَّهامُ تَأْخُذُهُ مِنْ كُلِّ ناحِيَةٍ وَ هُوَ يَتَّقيها بِنَحْرِهِ وَ صَدْرِهِ وَ يَقُولُ يا امَّةُ بِئْسَما خَلَفْتُمْ مُحَمَّداً فى‌ عِتْرِتِهِ» و آن حضرت اين كارها و اين كشتارها فقط به قدرت وقوّه بشرى و صولت و سطوه مردمى مى‌ساخت وگرنه از راه كرامت و خرق عادت اصلًا حاجت تيغ بركشيدن نيست.
خلاصه سخن آن كه چون حضرت اباعبداللَّه الحسين به سعادت قتل فى سبيل اللَّه واصل شد و به سيادت شهداى عام نايل گرديد، عمر بن سعد در وقت كه روز جمعه يا شنبه دهم محرّم از سال شصت و يك بود سر مبارك آن حضرت را به دست خولى بن يزيد اصبحى و حميد بن مسلم ازدى و ساير رئوس را بر دست ساير رؤساى قبايل به رياست شمر بن ذى الجوشن به نزد عبيداللَّه بن زياد فرستاد و خود تا زوال روز يازدهم به صلوة جنازات و مواراة اموات همى پرداخت. آن گاه عيال و اولاد امام را بر شترها نشانيده با خود به كوفه برد و عبيداللَّه ايشان را در حبس داشته ماجرا را به يزيد مكتوب كرد و در حقّ رئوس و اثقال و آل و عيال طلب رأى نمود. از يزيد رقم در رسيد كه سرها و اسيرها را به شام فرستاده باش. عبيداللَّه ايشان را به محفر بن ثعلبه و شمر بن ذى الجوش به نزد يزيد روانه ساخت. جناب مستطاب مرتضى الاعظم، الشّريف الاجلّ الاكرم، علم العصر و عالمه، و حافظ الحديث و حاكمه، عزّ الحقّ و الدّنيا و الدّين، كهف الايمان و الاسلام و المسلمين، المسدّد المؤيّد من عنداللَّه و رسوله و الائمة المصطفين (ع)، استاد الاساتذه و نقّاد الجهابذة سيّدنا الامير حامد حسين صاحب «عبقات الانوار فى امامة الائمة الاطهار» كه امروز در ملك هندوستان به روشنى چشم دوستان فنون شرعيّه را لاسيّما الحديث بشئونه و شعبه و مسانيده و كتبه رواج و رونقى از سر داده است و تصنيف در مسأله امامت از علم كلام را قانون و آيينى تازه بر نهاده در كتاب مسطور به تقريبى مذكور داشته است كه محمّد بن ابراهيم بن على صنعانى در كتاب الرّوض الباسم فى الذّب عن سنّة ابى القاسم كه نسخه عتيقه آن را وقت رجوع از حجّ در حديده خريده‌ام گفته «وَ تَوَلّى‌ حَمْلَ الرَّأْسَ الْحُسَيْنَ بُشْرُ بْنُ مالِكِ الْكَنْدى‌ وَ دَخَلَ بِهِ عَلَى ابْنِ زِيادٍ وَ هُوَ يَقُولُ‌
امْلَاءْ رِكابى‌ فِضَّةً وَ ذَهَباً انَا قَتَلْتُ الْمَلِكَ الُمحَجَّباً
قَتَلْتُ خَيْرَ النَّاسِ امّاً وَ ابَاً