عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١٦

دست مى‌گيرد؛ يك وقت نمى‌تواند اين كار را بكند- نمى‌شود- شهيد مى‌شود. در عين حال هر دو، قيام براى اصلاح است.
بعد مى‌فرمايد: «اريدُ انْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهى‌ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اسيرُ بِسيرَةِ جَدّى‌»؛ اين اصلاح، مصداق امر به معروف و نهى از منكر است. اين هم يك بيان ديگر.
حضرت در مكه، دو نامه نوشته‌اند: يكى به رؤساى بصره، يكى به رؤساى كوفه؛ در نامه حضرت به رؤساى بصره اين جور آمده است:
وَ قَدْ بَعَثْتُ رَسُولى‌ الَيْكُمْ بِهذَا الْكِتابِ وَ انَا ادْعُوكُمْ الى‌ كِتابِ اللَّهِ وَ سُنَّةِ نَبِيِّهِ فَانَّ السُّنَّةَ قَدْ اميتَتْ وَانَّ الْبِدْعَةَ قَدْ احْيِيَتْ فَانْ تَسْمَعُوا قَوْلى‌ اهْدِكُمْ الى‌ سَبيلِ الرَّشادِ.
من مى‌خواهم بدعت را از بين ببرم و سنت را احيا كنم؛ زيرا سنت را مى‌رانده‌اند و بدعت را زنده كرده‌اند! اگر دنبال من آمديد، راه راست با من است. يعنى مى‌خواهم همان تكليف بزرگ را انجام بدهم كه احياى اسلام و احياى سنت پيغمبر و نظام اسلامى است.
بعد در نامه به اهل كوفه فرمود:
فَلَعَمْرى‌ مَا الْأِمامُ الَّا الْعامِلُ بِالْكِتابِ وَالْآخِذُ بِالْقِسْطِ الدَّائِنِ بِالْحَقِّ الْحابِسِ نَفْسِهِ عَلى‌ ذاتِ اللَّهِ وَالسَّلامُ.
امام و پيشوا و رئيس جامعه اسلامى نمى‌تواند كسى باشد كه اهل فسق و فجور و خيانت و فساد و دورى از خدا و اين‌هاست، بايد كسى باشد كه به كتاب خدا عمل كند. يعنى در جامعه، عمل كند؛ نه اين كه خودش در اتاق خلوت فقط نماز بخواند، بلكه عمل به كتاب را در جامعه زنده كند، اخذ به قسط و عدل كند و حق را قانون جامعه قرار بدهد. «الدائن بالحق» يعنى آيين و قانون و مقررات جامعه را حق قرار بدهد؛ باطل را كنار بگذارد. «وَ الْحابِسُ نَفْسِهِ عَلى‌ ذاتِ اللَّهِ»؛ ظاهراً معناى اين جمله اين است كه خودش را در خط مستقيم الهى به هر كيفيتى حفظ كند و اسير جاذبه‌هاى شيطانى و مادى نشود؛ والسّلام. بنابر اين، هدف را مشخص مى‌كند.
از مكه خارج شدند؛ در بين راه، همين طور امام حسين در هر كدام از منازل، صحبتى با لحن‌هاى مختلف دارند. در منزلى به نام «بيضه»، در حالى كه حرّ بن يزيد هم در كنار حضرت است- حضرت مى‌روند، او هم در كنار حضرت مى‌رود- به اين منزل رسيدند و فرود آمدند.