عمر بن سعد گفت خصومت مكنيد كه عابس از يك تن نمى‌توانست كشتن. شما همگى را در قتل او شركت است و به اين سخن حسم مادّه نزاع نمود.
و از بعد اصحاب امام بنى اعمام و فرزند و برادران و برادر زادگانش صلوات اللَّه و سلامه عليهم يكايك بر آن قوم شمشير كشيدند و آن گونه كه شايان شرف عنصر و عزّت نفس و علوّ ذات ايشان بود در اعلاى كلمة اللَّه كوشيدند و به جان با خليفة اللَّه مواسات ورزيدند.
وَ انَّ الْاوْلى‌ بِالطَّفِ مِنْ آلِ هاشِمَ تَأْسُوا فَسَنُّوا لِلْكِرامِ التَّأَسِّياً
و كيفيت جهاد امام و جوانان اهل بيت نبوّت و شرح شهادت ايشان را از كتبى كه علماى اسلام در اين رزيّت عظمى و مصيبت كبرى ساخته و مقتل‌ها كه پرداخته‌اند مى‌بايد نگريست و بگريست كه خاطر را بر جمع و تلفيق آن وقايع جانسوز و احاديث دل گداز مساعدت نيست. همين قدر از شجاعت حسينيّه مى‌نويسم كه به روايت جميع مورّخين افاضل و خداوندان مقاتل چون آن بزرگوار آهنگ جنگ نمود نخست بر سبيل مبارزت به جهاد پرداخت و از صناديد شجعان و عيون رجال كه يكايك پيش مى‌تاختند مقتله‌اى عظيم ساخت تا عمر بن سعد مردم را از مبارزت آن حضرت منع نمود و گفت «الْوَيْلُ لَكُمْ اتَدْرُونَ لِمَنْ تُقاتِلُونَ هذَا ابْنُ انْزَعَ الْبَطَّينِ هذَا ابْنُ قَتَّالِ الْعَرَبِ فَاحْمِلُوا عَلَيْهِ مِنْ كُلِّ جانِبٍ» پس غيرة اللَّه با تيغ بر سر آن سپاه بتاخت و بر راست و چپ حمله‌ها در افكند و از پهنه ميدان ستيز عرصه روز رستخيز باز نمود. تو گفتى از شمشيرش صواعق آسمان بر زمين مى‌ريخت و در هر هجوم از آن قوم مشئوم روان گروهى به شراره قهر مى‌سوخت حميد بن مسلم گفته است «فَوَاللَّهِ ما رَأَيْتُ مَكْثُوراً قَطُّ قُتِلَ وَلَدُهُ وَ اصْحابُهُ ارْبَطُ جاشاً وَ لا امْضى‌ جَناناً وَ لا اجْراءً مُقَدِّماً مِنْهُ انْ كانَتِ الرَّجَّالَهُ لَتَشُدُّ عَلَيْهِ فَيَشُدُّ عَلَيْها بِسَيْفِهِ فَتَنْكَشِفُ عَنْ يَمينِهِ وَ شِمالِهِ انْكِشافَ الْمَعْزى‌ اذا شَدَّ فيهَا الذِّئْبُ وَ لَقَدْ كانَ يَحْمِلُ فيهِمْ وَ قَدْ تُكَمِّلُوا ثَلثينَ الْفاً فَيَنْهَزِمُونَ مِنْ بَيْنَ يَدَيْهِ كَأَنَّهُمُ الْجَرادُ الْمُنْتَشِرُ» و چون زين جناح تهى ساخت و فى المثل عرش بر زمين افتاد به پاى پياده جنگى كرد كه آن روز، تركتازان تازى نژاد همه عبرت گرفتند.
عزّالدّين علىّ بن اثير شيبانى مى‌گويد «وَ قاتَلَ راجِلًا قِتالَ الْفارِسِ الشُّجاعِ يَتَّقِى الرَّمْيَةَ وَ يَفْتَرِصُ الْعَوْرَةَ وَ يَشُدُّ عَلَى الْخَيْلِ وَ هُوَ يَقُولُ اعَلى‌ قَتْلى‌ تَجْتَمِعُونَ» و غوّاص بحارالانوار ربّانى مولانا مجلسى الثانى مى‌نويسد «ثُمَّ حَمَلَ عَلَيْهِمْ كَالَّلَيْثِ الْمُغْضِبِ فَجَعَلَ لايَلْحَقُ مِنْهُمْ احَداً الّا بَعَجَهُ‌