آمد تا به بطن عقبه رسيد كه ما بين قاع و واقصه مى‌باشد و آن جا ماء بنى عكرمه است از قبيله بكر بن وائل. شيخى از بنى عكرمه به حضور حضرت مشرّف شد مثل عبداللَّه بن عمرو عبداللَّه ابن مطيع و عبداللَّه بن جعفر و عبداللَّه بن عبّاس و غير هم. آن حضرت را از كوفه تخدير همى كرد و بر آيين مذكورين سوگندها داد.
حضرت فرمود: «يا عَبْدَاللَّهِ لَيْسَ يَخْفى‌ عَلَىَّ الرَّأْىُ وَ لكِنَّ اللَّهَ لايُغْلَبُ عَلى‌ امْرِهِ» آن گاه از بطن عقبه تا شراف كه سرزمينى است مشتمل بر چاه‌هاى بزرگ و آب‌هاى گوارا براندند و شراف را به شرف نزول و يمن حلول نايل داشتند و باز ياران و خدمتگزاران بر حسب امر هنگام سحر آب بسيار برداشتند و جادّه كوفه پيش گرفتند و امروز كه موكب حسينى از شراف در حركت آمد، روز چهارشنبه غرّه محرّم سال شصت و يكم از تاريخ هجرى داخل گرديد. پس همين كه خورشيد به نيمه روز رسيد ناگاه يكى از اصحاب گفت اللَّه اكبر! حضرت نيز گفت:
اللَّه اكبر. آن گاه به آن مرد توجّه نمود و فرمود چرا تكبير گفتى؟ گفت نخل‌هاى خرما ديدم.
دو كس از بنى اسد در ركاب حضرت گفتند در اين محّل هرگز يك اصله نخله نبوده است! امام فرمود پس آن چيست؟ گفتند به نظر ما اوّلين دسته لشكر مخالف است. فرمود به نظر من هم همان است. آن وقت با آن دو اسدى فرمود آيا در اين حوالى جايى هست كه بتوان آن را اسقناق «١» قرار داد تا ما آن جا را پشت بند خويش ساخته فقط از پيش روى با اين قوم تلاقى كنيم؟ گفتند اين كوه ذو حسم است به پهلوى تو، اينك از سمت چپ روى بدان سوى كن و اگر پيش از ايشان بدان جا رسيدى پناهى بر طبق اراده خويش خواهى ديد. پس حضرت راه به سمت يسار بگردانيد و لمحه‌اى نگذشت كه سواره خصم پيدا شد. همين كه ديدند موكب حضرت از جادّه عظمى منحرف گرديد ايشان نيز از راه خارج شدند و همى به شتاب تمام براندند چنان كه پنداشتى سر نيزه‌هاى ايشان دسته زنبور است و شقّه‌هاى رايات اجنحه طيور، ولى موكب امام بر ايشان پيشى جسته به كوه ذو حسم واصل گرديد و خيام با احتشام بر پا شد كه ايشان در رسيدند و عنان كشيدند، معلوم شد حرّ بن يزيد تميمى يربوعى رياحى است با هزار سوار و ايشان را به تصريح ابن اثير، حصين بن نمير صاحب شرطه عبيداللَّه از قادسيه فرستاده و اين وقت شدّت گرماى روز بود.