از لشكر ابن سعد، يسار، غلام زياد بن ابيه و سالم، غلام عبيداللَّه بن زياد به ميدان آمدند و مبارز طلبيدند. عبداللَّه بن عمير كلبى از صف سپاه اباعبداللَّه ارواحنا فداه برآمد و بر آن دو مخذول سر راه گرفت. ايشان بر عادت عرب از ابن عمير پرسيدند كه تو كيستى؟ او نام و نژاد خود را بيان كرد. گفتند تو را نمى‌شناسيم. زهير بن قين به جنگ ما برآيد، و يا حبيب بن مظاهر، و يا برير بن خضير. عبداللَّه با يسار كه پيش روى سالم بود گفت يابن الزّانيه! آيا تو را از نبرد يكى از مردم عار است و كسى بهتر از تو بايد به جنگ تو آيد؟ پس با شمشير بر وى حمله برد و از پايش درآورد، و او با يسار مشغول بود كه سالم بر وى حمله نمود. اصحاب امام عبداللَّه را بانگ زدند كه قدر هقك العبد ملتفت نشد تا سالم تيغ براند و انگشتان دست چپ او بپراند و او چنان ضربتى بر سالم زد كه ديگر روى سلامت نديد و از دنبال يسار تا شفير نار بدويد، و عبداللَّه به جاى خود بازگرديد و اين رجز مى‌خواند:
انْ تَنْكُرُونى‌ فَانَا بْنُ كَلْبٍ انَا امْرِءٌ ذُو مَرَّةٍ وَ عَضْبٍ‌
وَ لَسْتُ بِالْخُوارِ عِنْدَ النَّكْبِ‌
و عمرو بن حجّاج زبيدى با سواره ميمنه اهل كوفه حمله‌اى سخت آورد، وقتى كه نزديك امام رسيد، لشكر سعادت اثر بر آيين سپاهى گرى به يك بار همه بر زانوها درآمدند، و نيزه‌ها به جانب ايشان راست كردند. لاجرم اسب‌ها برميد و سواره پيش آمدن نتوانست.
پس همين كه آن خيل خواست تا بازگردند اصحاب امام كمان‌ها بكشيدند و چنان تير بر ايشان بارانيدند كه جماعتى از مركب در غلتيد و گروهى مجروح گرديد و از اين خيل مردى كه او را ابن حوزه گفتندى فراپيش آمد و گفت آيا حسين در ميان شماست؟ كسى جواب نداد.
بار ديگر پرسيد پاسخى نشنيد. سوم بار گفتند آرى، چه مى‌خواهى؟ گفت: يا حسين! «ابْشِرْ بِالنَّارِ.» حضرت فرمود: «كَذِبْتَ بَلْ ابْشِرُ بِرَبٍّ رَحيمٍ وَ شَفيعٍ مُطاعٍ.» آن گاه فرمود: تو كيستى؟
گفت ابن حوزه. امام دست به دعا برداشت و گفت: «اللَّهُمَّ حَزِّهِ الَى النَّارِ.» ابن حوزه از نفرين حضرت در غضب شد و هى بر مركب زد. نهرى در ميانه بود. مركب را چون به عنف داخل نهر نمود خود از پشت زين درغلتيد و پايش در ركاب بياويخت و اسب از جاى برآمد و چندانش بر حجر و شجر زد تا برخى اوصالش از هم بگسيخت و بر اشدّ احوال جان بداد و جنگ درگرفت و از طرفين جماعتى به قتل رسيد.