حسين را يك روز كشتند و سر او را از بدن جدا كردند، اما حسين كه فقط اين تن نيست حسين كه مثل من و شما نيست؛ حسين يك مكتب است و بعد از مرگش زنده‌تر مى‌شود.
دستگاه بنى اميه خيال كرد كه حسين را كشت و تمام شد، ولى بعد فهميد كه مرده حسين از زنده حسين مزاحم‌تر است، تربت حسين كعبه صاحبدلان است. زينب هم به يزيد همين را گفت، گفت: اشتباه كردى، «كِدْ كَيْدَكَ وَاسْعَ سَعْيَكَ، ناصِبْ جُهْدَكَ، فَوَ اللَّهِ لا تَمْحُو ذِكْرَنا وَ لا تُميتُ وَحْيَنا» «١»
هر نقشه‌اى كه دارى به كار ببر ولى مطمئن باش تو نمى‌توانى برادر مرا بكشى و بميرانى؛ برادر من زندگى‌اش طور ديگر است، او نمرد بلكه زنده‌تر شد.
در آن وقت مرثيه‌گوها مثل مرثيه‌گوهاى حالا نبودند. كُمَيت مرثيه‌گو بود، دِعبل خُزائى مرثيه‌گو بود؛ همان دعبل خزائى كه گفت: پنجاه سال است كه من دار خودم را به دوش كشيده‌ام. او طورى مرثيه مى‌گفت كه تخت خلفاى اموى و عباسى را متزلزل مى‌كرد. او كه محتشم نبود. شعراى ما چرخ و فلك را مسئول شهادت حسين دانسته‌اند. كميت كه اين جور نبوده؛ يك قصيده كه مى‌گفت دنيا را متزلزل مى‌كرد، ولى با تاريخچه حسين، با نام حسين، با مرثيه حسين.
ديدند عجب! قبر حسين هم مصيبتى براى ما شده است. تصميم گرفتند كه قبرش را از بين ببرند. قبرش را خراب كردند، تمام آثار آن را محو كردند، پستى و بلندى‌هاى زمين را يكسان كردند، به محل قبر آب انداختند به طورى كه احدى در آن سرزمين نفهمد كه قبر حسين در كدام نقطه بوده است. اما مگر شد؟ حتّى روى آوردن مردم به آن بيشتر هم شد.
خود متوكل يك سر مغنّيه «٢» دارد. يك وقتى با او كار داشت و سراغ او را گرفت. گفتند نيست. گفت كجاست؟ گفتند به مسافرت رفته است. بعد از مدتى كه آمد، متوكّل از او سؤال كرد: كجا رفته بودى؟ جواب داد: براى زيارت به مكّه رفته بودم. متوكّل گفت: الآن كه وقت زيارت مكّه نيست؛ نه ماه ذى‌الحجّه است كه وقت حج باشد و نه ماه رجب است كه وقت عمره باشد، و اصرار كرد كه بايد بگويى كجا رفته بودى. بالأخره معلوم شد اين زن به زيارت حسين بن على رفته بود، كه متوكّل آتش گرفت، فهميد نام حسين را نمى‌شود فراموشاند.