برادران و خواهران! توجه كنيد، اين مطلب مهمى است كه بايد در حادثه كربلا، بر اين اساس و از اين ديدگاه دقت بشود كه اگر امام حسين (ع) مى‌خواست در مقابل حوادث بسيار تلخ و دشوار- مثل حادثه شهادت على اصغر و اسارت زنان و تشنگى بچه‌ها و كشته شدن همه جوان‌ها و حوادث فراوان ديگرى كه در كربلا قابل احصاست- با ديد يك متشرّع معمولى نگاه كند و عظمت رسالت خود را به فراموشى بسپرد، هر قدم به قدم مى‌توانست عقب نشينى كند و بگويد ديگر تكليف نداريم. حالا با يزيد بيعت مى‌كنيم، چاره چيست.
«الضَّرُوراتُ تُبيحُ الَمحْظُوراتُ»؛ اما امام حسين (ع) چنين نكرد. اين، «استقامت» امام حسين است. استقامت، يعنى اين.
استقامت، همه جا به معناى تحمل مشكلات نيست. تحمل مشكلات براى انسان بزرگ آسان‌تر است تا تحمل آن چيزهايى كه بر حسب موازين شرعى و عرفى و عقلى ساده، ممكن است خلاف مصلحت به نظر بيايد. تحمل اينها از تحمل دشوارتر مشكل‌تر است. يك وقت به كسى مى‌گويند اين راه را نرو، ممكن است شكنجه بشوى. انسان قوى مى‌گويد شكنجه بشوم، چه مانعى دارد؟ راه را مى‌روم. يا مى‌گويند نرو، ممكن است كشته بشوى. انسان بزرگ مى‌گويد كشته بشوم، چه اهميت دارد؟ مى‌روم. يك وقت صحبت كشته شدن و شكنجه شدن و محروميت كشيدن نيست. مى‌گويند نرو، ممكن است كه گروهى از مردم به خاطر اين حركت تو كشته بشوند. در اين‌جا ديگر پاى جان ديگران در بين است. نرو، ممكن است بسيارى از زنان و مردان و كودكان، به خاطر پيش رفتن تو سختى بكشند. اين جاست كه آن كسانى كه كشته شدن برايشان مهم نيست، پايشان مى‌لرزد. آن كسى پايش نمى‌لرزد كه اوّلًا در حدّ اعلى‌ بصيرت داشته باشد و بفهمد چه كار بزرگى را انجام مى‌دهد. ثانياً قدرت نفس داشته باشد و ضعف نفس گريبان او را نگيرد. اين دو خصوصيت را امام حسين در كربلا نشان داد.
لذا حادثه كربلا مثل خورشيدى بر تارك تاريخ درخشيد، هنوز هم مى‌درخشد و تا ابد الدّهر هم خواهد درخشيد.
امام بزرگوار ما، اوّلًا در اين خصوصيت، به طور كامل دنباله رو امام حسين (ع) شد. لذا اين انقلاب را پيروز كرد. ثانياً، پيروزى بعد از رفتن خودش را هم تضمين كرد؛ پيروزى فكر و راهش كه مظهرش همين اجتماع عظيم شما مردم و مظهر وسيعترش در سطح عالم، گرايش‌