دستور است اين، دستور عمل امام حسين (ع)، دستور است براى همه: «كُلُّ يَوْمٍ عاشُورا وَ كُلُّ أرْضِ كَرْبَلا» دستور است به اينكه هر روز و در هر جا بايد همان نهضت را ادامه بدهيد، همان برنامه را، امام حسين با عدّه كم همه چيزش را فداى اسلام كرد، مقابل يك امپراتورى بزرگ ايستاد و گفت هر روز بايد در هر جا اين محفوظ بماند. «١»
اين كلمه «كُلُّ يَوْمٍ عاشُورا وَ كُلُّ أرْضِ كَرْبَلا» يك كلمه بزرگى است كه اشتباهى از او مى‌فَهمند، آنها خيال مى‌كنند كه- يعنى آنها خيال مى‌كنند كه- يعنى هر روز بايد گريه كرد لكن اين محتوايش غير از اين است؛ كربلا چه كرد، ارض كربلا در روز عاشورا چه نقشى را بازى كرد، همه زمين‌ها بايد اينطور باشد، نقش كربلا اين بود كه (سيدالشهداء (ع) با چند نفر جنگ كرد، عدد معدود آمدند كربلا و ايستادند در مقابل ظلم يزيد و در مقابل دولت جبار، در مقابل امپراتور زمان ايستادند و فداكارى كردند و كشته شدند، و لكن ظلم را قبول نكردند و شكست دادند يزيد را) همه جا بايد اينطور باشد و همه روز هم بايد اينطور باشد، همه روز بايد ملت ما اين معنا را داشته باشد كه امروز روز عاشورا است و ما بايد مقابل ظلم بايستيم و همين جا هم كربلاست و بايد نقش كربلا را ما پياده كنيم، انحصار به يك زمين ندارد، انحصار به يك افراد نمى‌شود، قضيه كربلا منحصر به يك جمعيت هفتاد و چند نفرى و يك زمين كربلا نبوده، همه زمين‌ها بايد اين نقش را ايفا كنند و همه روزها، غفلت نكنند ملت‌ها از اينكه بايد هميشه مقابل ظلم بايستند. «٢»
«... ناراحت و نگران نشويد، مضطرب نگرديد، ترس و هراس را از خود دور كنيد، شما پيرو پيشوايانى هستيد كه در برابر مصائب و فجايع صبر و استقامت كردند كه آنچه ما امروز مى‌بينيم نسبت به آن چيزى نيست. پيشوايان بزرگوار ما، حوادثى چون روز عاشورا و شب يازدهم محرم را پشت سر گذاشته‌اند و در راه دين خدا يك چنان مصائبى را تحمل كرده‌اند.
شما امروز چه مى‌گوييد؟ از چه مى‌ترسيد؟ براى چه مضطربيد؟ عيب است براى كسانى كه ادعاى پيروى از حضرت امير (ع) و امام حسين (ع) را دارند در برابر اين نوع اعمال رسوا و فضاحت‌آميز دستگاه حاكمه خود را ببازند. «٣»