اين كه ما غالباً فقط حاجت‌هايى را كه از خدا مى‌خواهيم و برآورده مى‌شود، به حساب مى‌آوريم؛ اما نمى‌دانيم چه مصيبت‌هايى متوجه ما بوده است و خدا آن مصيبت‌ها را از ما برداشته است و از آن‌ها خبر نداريم؛ در حالى كه به بركت نام سيدالشهداء (ع) ده‌ها برابر بركاتى كه بر مردم نازل مى‌شود، آفات و مصيبت‌هايى از آن‌ها برداشته مى‌شود و ما خبر نداريم و آن‌ها را به حساب نمى‌آوريم. اگر چنين چيزى باشد، آيا جا ندارد كه مردم اين همه اهتمام به گريه و عزادارى داشته باشند؟
قداست و تحريف‌ناپذيرى قيام عاشورا
تا اين جا درباره اهميت و بزرگى اين حادثه و آثارى كه بيش از سيزده قرن در جامعه داشته است توجه داديم و يادآورى كرديم. مطلب ديگرى كه شما از بزرگان و از سروران ما، از مرثيه‌خوانان و وعاظ شنيده‌ايد، اين است كه شما اگر هر زمان درباره شخصيت انبيا و اولياى خدا مطالعه بفرماييد، مى‌بينيد حتى در زمان خودشان ابهام‌هايى درباره شخصيت، رفتار و گفتارشان وجود داشته است و بعد از وفاتشان چندين برابر بر اين ابهام‌ها افزوده شده است.
خود پيامبر (ص) مثل ساير انبيا، به زشت‌ترين تهمت‌ها متهم شدند؛ گفتند اين شخص عقلش را از دست داده و مجنون است، به حرف او گوش ندهيد! گفتند او سحر مى‌كند و جادوگر است! به جوان‌ها سفارش مى‌كردند كه وقتى مى‌بينيد آن حضرت مشغول سخن گفتن است انگشت خود را در گوش‌هايتان بگذاريد يا در گوش خود پنبه فرو كنيد تا صداى او را نشنويد، چون ساحر است و سخن او شما را سحر مى‌كند. همه اين تهمت‌ها را به پيغمبر اكرم (ص) مى‌زدند و خود پيغمبر اكرم (ص) پيش بينى فرمودند كه بعد از وفات من دروغ‌هاى زيادى به من خواهند بست، نه دشمنانى كه از كفار بودند، بلكه به اصطلاح پيروان خود حضرت و از ميان كسانى كه مى‌گفتند ما به او ايمان داريم؛ و چنين هم شد. فرمود: «قَدْ كَثُرَتْ عَلَىَّ الْكِذابَةُ و سَتَكْثُرُ» «١»
، دروغ بستن بر من زياد شده و به زودى بعد از من كسان زيادى به دروغ احاديثى را از قول من نقل مى‌كنند. بعد معيارى تعيين فرمود براى اين كه با آن تشخيص‌