پس امام فرمود تا آن جماعت را با اسب‌هاى ايشان آب دادند. علىّ بن طعان محاربى گفته است كه من آن روز با حرّ بودم و از دنبال فرا رسيدم.
همين كه حسين بن على حالت تشنگى من و مركبم بديد فرمود راويه را بخوابان. راويه در زبان ما بنى محارب از قبيله فهر قريش، مَشك آن را گفتندى، لاجرم سخن وى فهم نكردم.
پس تغيير عبارت داده فرمود يابن الأخ جمل را بخوابان. پس من شتر را خوابانيدم. فرمود آب بخور. من خواستم از مشكى كه بر پشت آن جمل بود آب بنوشم امّا همين كه بر دهنه مشك لب مى‌نهادم، آب سيلان مى‌كرد و بر زمين مى‌ريخت. حسين فرمود لب مشك را بشكن. من ندانستم كه چگونه بايد شكست. آن بزرگوار خود به پاى برخاست و لب مشك را به طرف بيرون دو تا كرد و من و مركبم آب نوشيديم. بارى حرّ همى با سواره خود در مقابل ايستاده بود تا وقت نماز ظهر داخل شد و حجّاج بن مسروق به امر امام بانگ اذان برداشت و چون وقت اقامه رسيد حضرت از خيمه خاصّه خويش بر آن جماعت بيرون آمد و حمد و ثناى الهى به جاى آورد و بر ايشان چنين خطبه كرد كه:
ايُّهَا النَّاسُ انَّها مَعْذِرَةٌ الَى اللَّهِ وَ الَيْكُمْ انّى‌ لَمْ اتِكُمْ حَتَّى اتانى‌ كُتُبُكُمْ وَ قَدِمَتْ عَلَىَّ رُسُلُكُمْ انْ اقْدِمْ عَلَيْنا فَانَّهُ لَيْسَ لَنا امامٌ لَعَلَّ اللَّهَ يَجْمَعُنا وَ ايَّاكُمْ عَلَى الْهُدى‌ وَ الْحَقِّ فَقَدْ جِئْتُكُمْ فَانْ تُعْطُونى‌ مَا اطْمَئَنَّ الَيْهِ مِنْ عُهُودِكُمْ اقْدِمُ مِصْرَكُمْ وَ انْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ كُنْتُمْ بِمَقْدَمى‌ كارِهينَ انْصَرَفْتُ عَنْكُمْ الَى الْمَكانِ الَّذى‌ اقْبَلْتُ مِنْهُ.
حرّ و همراهان او جوابى ندادند و به سكوت گذرانيدند. امام مؤذّن را فرمود كه اقامه بگو چون اقامه گفت حضرت با حرّ فرمود مى‌خواهى كه با جماعت خويش جداگانه نماز گزارى؟
حرّ عرض كرد تو نماز بگزار و ما به نماز تو نماز مى‌گزاريم، بعد از صلوة ظهر حضرت با اصحاب به خيام خويش باز گرديد و حرّ نيز به مكان خود مراجعت نمود و چون نماز عصر بر پا شد باز حضرت بر جماعت طرفين پيشوايى كرد و بعد از نماز عصر روى مبارك به آن گروه كرده ديگر باره خطبه فرمود و امر رسل و رسايل كوفيان اعاده نمود. حرّ گفت ما واللَّه نمى‌دانيم اين نامه‌ها كه تو مى‌گويى چيست و از كيست؟ امام (ع) عقبةبن سمعان را بفرمود تا دو خرج پر از مكاتيب برآورد و پيش روى ايشان بپراكند. حرّ گفت ما از نگارندگان اين نامجات نيستيم و مأموريم كه چون ترا ببينيم از تو جدا نگرديم تا در كوفه بر عبيداللَّه وارد