جمله ديگرى كه باز از او نقل كرده‌اند اين است:
انَّ جَميعَ ما طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فى مَشارِقِ الارْضِ وَ مَغارِبِها، بَحْرِها وَ بَرِّها وَ سَهْلِها و جَبَلِها عِنْدَ وَلِىّ مِنْ أوْلياءِ اللَّهِ وَ اهْلِ الْمَعْرِفَةِ بِحَقّ اللَّهِ كَفَيى‌ءِ الظّلالِ.
ضمناً شما از اينجا بفهميد يك مردى كه حماسه الهى است فرقش با ديگران چيست.
مى‌گويد: جميع آنچه خورشيد بر آن طلوع مى‌كند، تمام دنيا و مافيها، درياى آن و خشكى آن، كوه و دشت آن در نزد كسى كه با خداى خودش آشنايى دارد و عظمت الهى را درك كرده و در پيشگاه الهى سر سپرده است، مثل يك سايه است. بعد اين طور ادامه مى‌دهد: «الا حُرٌّ يَدَعُ هذِهِ اللُّماظَةَ لِاهْلِها» «١»
آيا يك آزادمرد پيدا نمى‌شود كه به دنيا و مافيهاى آن بى اعتنا باشد؟ دنيا و مافيها براى انسانى كه بخواهد خود را برده و بنده آن كند، به آن طمع داشته باشد و آن را هدف كار خودش قرار بدهد، مثل لُماظَه است. مى‌دانيد لُماظَه چيست؟ انسان وقتى غذا مى‌خورد، لاى دندانهايش يك چيزهايى مثلًا يك تكه گوشتى باقى مى‌ماند كه با خلال آن را درمى‌آورد.
همان را لُماظَه مى‌گويند. يزيد و مُلك يزيد و دنيا و مافيهايش در منطق حسين (ع) لُماظه هستند. بعد مى‌گويد: ايها النّاس! در دنيا به جز خدا چيزى پيدا نمى‌شود كه اين ارزش را داشته باشد كه شما جان و نفس خودتان را به آن بفروشيد؛ خودتان را نفروشيد، آزادمرد باشيد، خودفروش نباشيد.
جمله‌اى ديگر: «النّاسُ عَبيدُ الدُّنيا». مردم را به حالت بردگى و بندگى‌شان اين طور تحقير مى‌كند كه عيب مردم اين است كه بنده دنيا هستند، برده صفت هستند، بنده مطامع خودشان هستند. روى همين جهت، دين- كه جوهر آزادى است و انسان را از غير خدا آزاد و بنده حقيقت مى‌كند- در عمق روحشان اثر نگذاشته است.
وَالدّينُ لَعِقٌ عَلى‌ الْسنتهِم يَحوطونَهُ ما دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ، فَاذا مُحّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّيّانونَ. «٢»
عثمان ابوذر غفارى را تبعيد و اعلام مى‌كند كه احدى حق ندارد اين مرد را كه از نظر حكومت مجرم است مشايعت كند. ولى على اعتنا به اين فرمان خليفه نمى‌كند و خودش و حسن و حسين او را مشايعت مى‌كنند. هر كدام از آنها جمله‌هايى دارند، حسين بن على هم‌