در اين موقع، ابو الهيثم بن تيهان، به ميان سخن دويده گفت: يا رسول اللَّه! ميان ما و ديگران پيمان‌هايى است كه با تشريف فرمايى شما گسيخته خواهد شد، آيا امكان دارد كه اگر ما با شما بيعت كنيم و به نصرت و يارى شما بپاخيزيم، بعد كه خداوند شما را پيروز و منصور ساخت، به ميان قوم و عشيره خود مراجعت فرموده ما را در برابر دشمنان تنها بگذاريد؟
رسول خدا تبسم كرده فرمودند:
بَلِ الدَّمُ الدَّمُ (الْلَدَمُ الْلَدَمُ) وَ الْهَدَمُ الْهَدْمُ، انَا مِنْكُمْ وَ انْتُمْ مِنّى‌، احارِبُ مَنْ حارَبْتُمْ، وَ اسالِمُ مَنْ سالَمْتُمْ. «١»
نه، چنين نيست، بلكه خون من خون شماست (خانمان من خانمان شماست) شكست من شكست شماست، من از شمايم و شما از من خواهيد بود، جنگ مى‌كنم با آن كه شما جنگ كنيد، صلح مى‌كنم با آن كه شما صلح كنيد. از اين عقد پيمان، مى‌توان به نام حلف ياد نمود، «٢» زيرا در تعقيب سخن ابن تيهان، رسول خدا براى اطمينان خاطر انصار، با همان مواد حلف، تعهد خود را تأكيد و تأييد فرمود، چنانكه مى‌شود آن را به نام بيعت ناميد، زيرا رسول خدا مانند يك بيع شرعى در برابر تعهد آنان بهشت و رضوان الهى را تضمين كرده صريحاً آن را به عنوان بيعت نامگذارى فرمود. «٣»
در قرآن كريم نيز آياتى ناظر به همين معنى بيعت نازل شده است، از جمله در سوره برائت، آيه ١١١:
إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ، وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى‌ بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌