عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧١

نهضت دوازده محرم و پانزده خرداد در مقابل كاخ ظلم شاه و اجانب به پيروى از نهضت مقدس حسينى چنان سازنده و كوبنده بود كه مردانى مجاهد و فداكار تحويل جامعه داد كه با تحرك و فداكارى روزگار را بر ستمكاران و خائنان سياه نمودند و ملت بزرگ را چنان هشيار و متحرك و پيوسته كرد كه خواب را از چشم بيگانه و بيگانه‌پرستان ربود و حوزه‌هاى علميه و دانشگاه و بازارها را به صورت دژ مدافع از عدالتخواهى و از اسلام و مذهب مقدس در آورد. «١»
امروز مطلب مهم است، از مهماتى است كه جان بايد پايش داد. همان مهمى است كه سيدالشهداء جانش را داد برايش، همان مهمى است كه پيغمبر اسلام بيست و سه سال زحمت برايش كشيد، همان مهمى است كه حضرت امير (ع) هيجده ماه با معاويه جنگ كرد، در صورتى كه معاويه دعوى اسلام مى‌كرد و چه و چه، جنگش چه بود؟ براى اينكه يك سلطان جائر بود، براى اينكه يك دستگاه جائر بود، بايد به زمينش بزند. آنقدر از اصحاب بزرگوارش را به كشتن داد، آنقدر از اينها را هم كشت، براى چه؟ براى اينكه اقامه حق بكند، اقامه عدل بكند. «٢»
ما كه از سيدالشهداء بالاتر نيستيم، آن وظيفه‌اش را عمل كرد، كشته هم شد! «٣»
خاطره تلخ ١٧ شهريور ٥٧ و خاطره تلخ روزهاى بزرگى كه بر امت گذشت، ميوه شيرين سرنگونى كاخ‌هاى استبداد و استكبار و جايگزينى پرچم جمهورى عدل اسلامى را به بار آورد. مگر نه آن است كه دستور آموزنده «كُلُّ يَوْمٍ عاشُورا وَ كُلُّ ارْضٍ كَرْبَلا» «٤»
بايد سرمشق امت اسلامى باشد. قيام همگانى در هر روز در هر سرزمين عاشورا قيام عدالتخواهان با عددى قليل و ايمانى و عشقى بزرگ در مقابل ستمگران كاخ نشين و مستكبران غارتگر بود، و دستور آن است كه اين برنامه سر لوحه زندگى امت در هر روز و در هر سرزمين باشد، روزهائى كه بر ما گذشت عاشوراى مكرر بود و ميدانها و خيابانها و كوى و برزنهائى كه خون فرزندان اسلام در آن ريخت، كربلاى مكرر و اين دستور آموزنده تكليفى است و مژده‌اى.