دهد تا چاره‌اى بينديشند و تسليم شوند. آن شب به ابوسفيان برخورد و او را پناه داد و نزد محمد (ص) آورده، سپس براى آن كه به او بفهماند كه راهى جز تسليم براى وى نمانده است، او را در جايى نگه داشت تا سربازان اسلام از مقابل او بگذرند و هنگامى كه وى اين وضع را مشاهده كرد، به عباس گفت: پادشاهى برادرزاده‌ات بزرگ شده است! عباس به وى هشدار داد كه اين پادشاهى نيست، بلكه شكوه پيغمبرى است. «١»
طبيعى است چنين اسلام آوردنى، با چنان وضع روحى، چه نتيجه‌اى در بردارد و چه اثرات جانبى بر اجتماع مسلمانان خواهد گذاشت. بى شك او و اطرافيانش، با اين اعتقاد و باور، فردا آموزگار فرهنگ دورويى و نفاق خواهند بود، كه ثمره‌اى جز تزريق فساد و تباهى به پيكر تازه جان گرفته اسلام نخواهد داشت.
و تعجبى ندارد، اگر چند سال بعد همين ابوسفيان در روز اول خلافت عثمان در خانه وى، به بنى‌اميّه خطاب مى‌كند: «با حكومت مثل گوى (توپ) بازى كنيد. به آن كسى كه ابوسفيان به آن قسم مى‌خورد، نه بهشتى وجود دارد نه جهنّمى. و اميدوارم كه (حكومت) به فرزندانتان نيز به ارث رسد.» «٢»
اين، نحوه نگرش همه كفّارى است كه حركت مقدس و معنوى پيامبر خدا را با تحركات قومى و قبيله‌اى خويش مقايسه مى‌كردند.
خباثت و خطر بالقوّه اينان (بنى اميّه)، سبب شد تا از همان ابتدا، وحى الهى پرده از چهره‌شان برداشته و با تعابيرى تكان دهنده، خباثت آنان را به همه بنماياند. به تفسير بعضى روايات، قرآن كريم از اين «خط نفاق»، به «شجره ملعونه» و «شجره خبيثه» تعبير كرده است.
بخشى از آيه ٦٠ سوره اسراء مى‌فرمايد:
«و ما آن رؤيايى را كه به تو نشان داديم، فقط براى آزمايش مردم بود، همچنين شجره ملعونه (درخت نفرين شده) را كه در قرآن ذكر كرده‌ايم. ما آنها را بيم داده (و انذار) مى‌كنيم؛ امّا جز طغيان بزرگ، چيزى بر آنها نمى‌افزايد.» «٣»