بازسازى آن صحنه‌ها و نشان دادن آن‌ها اثرى دارد كه گفتن و دانستن آن‌ها نمى‌تواند آن اثر را داشته باشد. نمونه اين مسأله را شما خود بارها تجربه كرده‌ايد. مكرراً حوادث عاشورا را شنيده‌ايد و در ذهن شما جاى گرفته است. مى‌دانيد امام حسين (ع) روز عاشورا چگونه به شهادت رسيد، اما آيا دانسته‌هاى شما اشك شما را جارى مى‌كند؟ وقتى در مجالس شركت مى‌كنيد و مرثيه خوان مرثيه مى‌خواند، مخصوصاً اگر لحن خوبى هم داشته باشد و به صورت جذابى داستان كربلا را براى شما بيان كند، آن گاه مى‌بينيد كه بى‌اختيار اشك شما جارى مى‌شود. اين شيوه مى‌تواند در تحريك احساسات شما تأثيرى داشته باشد كه خواندن و دانستن چنان اثرى را ندارد. به همين نسبت آنچه ديده مى‌شود به مراتب مؤثرتر از شنيدنى‌ها است. منظور از اين توضيحات آن بود كه ما علاوه بر اين كه بايد بدانيم چرا ابى عبداللَّه قيام كرد، و بدانيم كه چرا مظلومانه شهيد شد، بايد اين مطلب به گونه‌اى بازسازى شود تا حتى المقدور بهتر بشنويم و ببينيم تا عواطف و احساسات ما برانگيخته‌تر شود. هر اندازه اين‌ها در برانگيخته‌تر شدن عواطف و احساسات ما مؤثرتر باشد، حادثه عاشورا در زندگى ما مؤثرتر خواهد بود. بنابراين صرف بحث و بررسى عالمانه واقعه عاشورا نمى‌تواند نقش عزادارى را ايفا كند. بايد صحنه‌هايى در اجتماع به وجود آيد كه احساسات مردم را تحريك كند. همين كه صبح از خانه بيرون مى‌آيند مى‌بينند شهر سياه‌پوش شده است، پرچم‌هاى سياه نصب شده است، و خود اين تغيير حالت، دل‌ها را تكان مى‌دهد. گرچه مردم مى‌دانند فردا اول محرم است، اما ديدن پرچم سياه اثرى را در دل آن‌ها مى‌گذارد كه دانستن اين كه فردا اول محرم است آن اثر را نمى‌گذارد. راه انداختن دسته‌هاى سينه‌زنى با آن شور و هيجان خاص خود مى‌تواند آثارى را به دنبال داشته باشد كه هيچ كار ديگر آن آثار را ندارد.
پس سؤال دوم اين بود كه چرا خاطره سيدالشهداء (ع) را فقط با بحث و گفتگو، سخنرانى، تشكيل ميزگرد و نظاير آن زنده نگه نمى‌داريم؟ چرا بايد عزادارى كرد؟ جواب اين است كه اين صحنه‌ها بايد به وجود بيايد كه غير از عامل شناخت، عامل احساسى- عاطفى نيز در ما تقويت شود. اگر اين عواطف تحريك شود، آن گاه مى‌تواند اثر كند. نمونه چنين تأثيرى را مى‌توانيد در زندگى فردى و نيز زندگى اجتماعى خود بيابيد. به خصوص در اين سى- چهل سال اخير كه حركت امام (ره) عليه دستگاه طاغوت و كفر شروع شد. ملاحظه كرديد كه در ايام محرم و صفر نام سيدالشهداء (ع) و عزادارى سيدالشهداء (ع) مردم را به حركت وادار مى‌كرد. اين شور و هيجان جز در ايام عاشورا پيدا نمى‌شود و جز با همين مراسم سنتى‌