عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢١

وظيفه وقت خواهيم پرداخت. وليد پذيرفت و گفت باز گرد. مروان گفت اگر از اين جا بيرون رفت، ديگر نخواهى بر وى قدرت يافت مگر بعد از كشتارِ بسيار. او را حبس مى‌كن تا بيعت نمايد و گرنه گردنش بزن. حضرت از اين سخن برآشفت و از جاى برجست و فرمود: «ابْنُ الزَّرْقا انْتَ تَقْتُلُنى‌ امْ هُوَ كَذِبْتَ وَ اللَّهِ وَ لَؤُمْتَ»، اين بگفت و بيرون آمد و اين مجلس در شب شنبه بيست و هفتم رجب منعقد شده بود و همان شب عبداللَّه بن زبير بر ستورى تاتارى نژاد كه عرب آن جنس را بزدون مى‌خوانند، بر نشسته با برادرش، جعفر بلا ثالث، از راه عرج به سمت مكّه فرار كرد و حضرت فردا شب، يعنى شب يك شنبه دو شب از ماه رجب مانده با پسرها و برادرها و برادرزاده‌ها و جمله اهل بيت خويش راه حجاز پيش گرفت و در حين خروج از مدينه اين كريمه را تلاوت نمود كه: «فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنى‌ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ» و چون وارد مكه معظمه شد اين آيه قرائت كرد كه: «وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى رَبّى‌ انْ يَهْدِيَنى‌ سَواءَ السَّبيلِ»، خطّ حركت حضرت ابو عبداللَّه از مدينه به مكّه جادّه عظمى و منهج كبير بود. بر خلاف عبداللّه زبير كه از بى‌راهه به در رفت و از اين جهت غلامى كه او را با هشتاد سوار از دنبال عبداللَّه فرستادند و به او نرسيد و مأيوساً باز گرديد و حضرت اباعبداللَّه (ع) در شب جمعه كه سه روز كامل از شهر شعبان گذشته بود، به شهر مكّه ورود نمود و باقى شعبان و تمام رمضان و ماه شوّال و ذى القعده را تا هشتم ذى الحجّة نيز در مكه اقامت فرمود و در خلال اين احوال خبر فوت معاويه و خلافت يزيد و امتناع آن بزرگوار از بيعت به سمع شيعيان كوفه رسيد و ايشان مجلسى خاص از خواص تشكيل دادند و مكتوبى مشتمل بر سبّ معاويه و شرح مساوى دوران وى و اظهار عقيدت خويش و تمنّى زيارت مقدم حضرت ابوعبداللَّه نگاشتند و با عبداللَّه بن مسمع همدانى و عبداللَّه بن وال به حضور پر نور امام (ره) فرستادند.
باز دو روز ديگر دو كس ديگر كه هانى بن هانى سبيعى و سعيد بن عبداللَّه باشند گسيل ساختند با عريضه مشتمل بر اين عبارت كه: «فَانَّ النَّاسَ يَنْتَظِرُونَكَ لا رَأْىَ لَهُمْ فى‌ غَيْرِكَ فَالْعَجَلُ الْعَجَلُ ثُمَّ الْعَجَلُ الْعَجَلُ»، و جماعتى ديگر كه از آن جمله است شبث بن ربعى و حجار بن ابجر و عمرو بن حجّاج زبيدى لعنة اللَّه عليهم اجمعين مكتوبى ديگر كردند به اين عبارت كه: «قَدِ اخْضَرَّ الْجَنانُ وَ ايْنَعَتِ الِّثمارُ فَاذا شِئْتَ فَاقْدِمْ عَلى‌ جُنْدٍ لَكَ مُجَنَّدٍ».