به همه حال حسين بن على (ع) را مى‌بايد كشت. كيست از شما كه قبول اين خدمت كند و او را بكشد و در مقابل، هر شهر و ولايت كه بخواهد، بدو بدهم؟
هيچ كس جواب نداد. هم در آن روز عبيداللَّه، عمر سعد را مثالى نوشت و شهر رى و مضافات آن را بدو داد و او را فرمود كه بدانجا شود و دفع ديالمه مى‌كند. عُمر سعد مثال بستد و خواست كه بدان جانب روان شود. ابن زياد او را گفت:
اى عمر، ديدى كه كسى به جنگ حسين بن على (ع) رغبت نكرد. مصلحت آن است كه اين مهّم را تو ساخته كنى و به جنگ حسين (ع) روى و بعد از آنكه دل ما را از جانب او فارغ گردانى، روى به ايالت شهر رى نهى.
عمر بر خود بلرزيد و گفت: اى امير، اگر مرا از جنگ حسين بن على (ع) معاف دارى، احسانى بزرگ باشد.
ابن زياد گفت: تو را از كار معاف داشتم به شرط آنكه مثال ولايت رى بازدهى و در خانه نشينى، زيرا كه ولايت رى خاصّ كسى است كه كار حسين بن على (ع) را كفايت كند.
عمر گفت: امروز مرا مهلت ده تا در اين كار بينديشم.
ابن زياد گفت: چنين باشد.
عُمر سعد به خانه آمد و با دوستان و متّصلان خويش در آن كار مشاورت كرد. هيچ كس مصلحت نمى‌ديد كه او كشتن حسين بن على (ع) قبول كند. همگان او را بترسانيدند.
حمزة بن مغيره كه برادر زن او بود روى بدو آورد و گفت: زينهار كه جنگ حسين (ع) و كشتن او قبول نكنى كه خويش را در گناهى بزرگ اندازى. واللَّه كه اگر تو را در دنيا هيچ چيز نباشد، بهتر از آن باشد كه بدان جهان روى و خون حسين بن على (ع) در گردن داشته باشى.
عمر خاموش بود. امّا، به هيچ نوع دل از ولايت رى بر نمى‌توانست گرفت.
ديگر روز بامداد عمر سعد به نزديك ابن زياد آمد. عبيداللَّه از او پرسيد: اى عمر چه انديشه كردى؟
گفت: اى امير، تو انعامى فرمودى پيش از آنكه مبحث حسين بن على (ع) در ميان آيد، و مردمان مرا تهنيت گفتند. اگر امروز مثال از من بازستانى، خجل شوم. لطف كن و مرا به قتال حسين بن على (ع) مفرماى و آن ولايت بر من مقرّر دار. امروز در كوفه جماعتى هستند از