كشور، خدمت دارند مى‌كنند به اسلام، توجه ندارند جوان‌هاى ما، بازى اين بزرگ‌ها را نخوريد، اينها خيانتكارند، اينهايى كه تزريق مى‌كنند به شما ملت گريه، ملت گريه، اينها خيانت مى‌كنند بزرگ هايشان و ارباب‌هايشان از اين گريه‌ها مى‌ترسند، دليلش اين است كه رضاخان آمد همه اينها را برد از بين و مامور بود دليلش اين است كه رضا خان آخرش كه رفت، انگلستان در راديوى دهلى اعلام كرد كه ما اين را آورديم، حالا هم برديم، راست هم مى‌گفتند. آورده بودند براى سركوب كردن اسلام و يكى از راه‌هايش همين بود كه اين مجالس را از دست شما بگيرند. جوان‌هاى ما خيال نكنند كه دارند يك خدمتى مى‌كنند مى‌روند توى مجلس، اگر صحبت عزا بشود، مى‌گويند نه. اين را نگو، غلط است اين حرف، بايد اين را بگويد، بايد اين ظلم‌ها را بگويد تا مردم بفهمند كه چه گذشته آن وقت و بايد هر روز اين كار بشود، اين جنبه سياسى دارد، جنبه اجتماعى دارد. «١»
در دفعه اول كه مرا از قم گرفتند و بردند، در بين راه- اين- بعضى از اين مامورينى كه بودند در آن اتومبيل من، مى‌گفت كه ما كه آمديم سراغ شما، از اين چادرهايى «٢» كه در قم بود مى‌ترسيديم كه مبادا اينها مطلع بشوند و ما نتوانيم انجام وظيفه كنيم. اينها كه هيچ، قدرت‌هاى بزرگ از اين چادرها مى‌ترسند، قدرت‌هاى بزرگ از اين سازمانى كه بدون اينكه دست واحدى در كار باشد كه آنها را مجتمع كند، خود به خود ملت را به هم جوشانده‌اند در سراسر يك كشور، كشور پهناور، در ايام عاشورا و در دو ماه محرم و صفر و در ماه مبارك، اين مجالس است كه مردم را دور هم جمع كرده است. و اگر يك مطلبى بخواهد براى اسلام خدمتى بكند و شخصى بخواهد كه مطلبى را بگويد، سر تا سر كشور به واسطه همين گويندگان و خطبا و ائمه جمعه و جماعت يكدفعه منتشر مى‌شود و اجتماع مردم در تحت اين بيرق الهى، اين بيرق حسينى، اسباب اين مى‌شود كه سازمان داده شده باشد. اگر قدرت‌هاى بزرگ در منطقه‌هاى خودشان بخواهند كه يك اجتماعى ايجاد كنند، با فعاليت‌هاى زيادى كه شايد چند روز يا چند دهه مى‌كنند، در يك شهرى، يك عده فرض كنيد صد هزار نفرى، پنجاه هزار نفرى با خرج‌هاى زياد و زحمت‌هاى زياد مجتمع مى‌شوند و به قول آن كسى كه‌