حكومت يزيد در سال‌هاى ٦٠- ٦٤
دوره حكومت شوم يزيد از حوالى نيمه رجب سنه شصت كه معاويه درگذشت، تا اواسط ربيع الأول سنه شصت و چهار هجرى كه خود او وفات يافت، سه سال و چند ماه طول كشيد.
هر قدر از دوره زمامدارى وى مى‌گذشت، واقعه تازه خونين و ننگينى روى مى‌داد، كه ضميمه وقايع جلوترش مى‌شد و روز به روز چهره واقعى نقشه پليد يزيد و دست پخت معاويه غاصب عنيد را روشن‌تر و واضح‌تر به جهانيان نشان مى‌داد و مسلمانان واقعى را از آن دستگاه كه سر تا پا بر ضد دين و آيين پيامبر اسلام (ص) بود، بيدارتر و آگاه‌تر مى‌ساخت.
در ميان مسلمانان هيچ كس هوشيارتر و بلند نظرتر و تيزبين‌تر از امام حسين (ع) نبود، او از همان ابتداى استخلاف معاويه يعنى حوالى سنه پنجاه و پنج هجرى بلكه خيلى جلوتر از آن حقايق امور را به نور دل و شهود عينى كه مدد از غيب داشت، مى‌ديد و به خود مى‌پيچيد و منتظر فرصت بود، تا آنچه را خود به چشم و دل روشن بين ديده است، به جهانيان اعلام كند و توده خوابناك مسلمانان را كه در ايام حكومت معاويه با رشوه و تطميع و تهديد بار آمده بودند و بدين سبب ديده باطنشان از مشاهده چهره واقعى قضايا تيره و تار شده بود، بيدار و هوشيار سازد و عاقبت همچنان شد كه او مى‌خواست يعنى خدا مى‌خواست.
خلاصه اين كه هر سالى از دوره حكومت يزيد با ايجاد حادثه‌يى وحشت‌زا و ننگ‌آور گذشت.
سال اولش همان حادثه جانگداز يوم الطف يعنى واقعه كربلا بود، كه با صدها مقاله و سخنرانى و كتاب و رساله نيز نمى‌توانيم اهميت واقعى و نكات اسرار عالى آن واقعه شگفت را بيان كنيم.
حادثه كربلا على المشهور در دهه اول محرم سال ٦١ هجرى واقع شد و عاشوراى همان سال بود، كه شهادت امام حسين (ع) و ياران فداكار و مؤمنان مخلص حقيقى آن حضرت اتفاق افتاد. هدف اصلى قيام حسينى را در ضمن مطالب قبل اشاره كردم، باز هم در همين رساله در آن باره گفت و گو خواهيم كرد.
واقعه دوم ايام حكومت يزيد واقعه حره «١» بود و قتل عام مسلمانان اهل مدينه. حادثه سوم خراب كردن و آتش زدن مسجد الحرام و خانه كعبه است به بهانه جنگ با عبداللَّه بن زبير، كه به دعوى خلافت قيام كرده و حرم كعبه را ملجأ و پناهگاه خود ساخته ب
عاشوراشناسى ١٩٥ هدف اصلى از قيام امام حسين(ع) ..... ص : ١٩٠
ود.