فرقى ندارند. البته حالا كه اين بزرگوار، اين مجاهدت را كرده است، مقامش بالاتر از كسانى است كه نكردند؛ اما اين‌ها از لحاظ مقام امامت، يكسانند. براى هريك از آن بزرگواران هم كه پيش مى‌آمد، همين كار را مى‌كردند و به همين مقام مى‌رسيدند.
خوب، امام حسين، هم در مقابل چنين انحرافى قرار گرفته است، پس بايد آن تكليف را انجام بدهد، هم موقعيت مناسب است؛ پس ديگر عذرى وجود ندارد. لذا عبداللَّه بن جعفر و محمد بن حنفيه و عبداللَّه بن عباس- اين‌ها كه عامى نبودند، همه دين‌شناس، آدم‌هاى عارف، عالم و چيز فهم بودند- وقتى به حضرت مى‌گفتند كه آقا، خطر دارد، نرويد؛ مى‌خواستند بگويند وقتى خطرى در سر راه تكليف است، تكليف، برداشته است. آن‌ها نمى‌فهمند كه اين تكليف، تكليفى نيست كه با خطر برداشته بشود.
اين تكليف، هميشه خطر دارد. آيا ممكن است انسان عليه قدرتى آن چنان مقتدر- به حسب ظاهر- قيام كند و خطر نداشته باشد؟! مگر چنين چيزى مى‌شود؟! اين تكليف، هميشه خطر دارد. همان تكليفى كه امام بزرگوار انجام داد. به امام هم مى‌گفتند آقا، شما كه با شاه در افتاده‌ايد، خطر دارد. امام نمى‌دانست خطر دارد؟! امام نمى‌دانست كه دستگاه امنيتى رژيم پهلوى، انسان را مى‌گيرند، مى‌كشند، شكنجه مى‌كنند، دوستان انسان را مى‌كشند و تبعيد مى‌كنند؟! امام اين‌ها را نمى‌دانست؟!
كارى كه در زمان امام حسين انجام گرفت، نسخه كوچكش هم در زمان امام ما انجام گرفت؛ منتها آن‌جا به نتيجه شهادت‌
عاشوراشناسى ٢٢٢ هدف قيام امام حسين(ع) ..... ص : ٢٠٥
رسيد، اين‌جا به نتيجه حكومت رسيد. اين همان است؛ فرقى نمى‌كند. هدف امام حسين، با هدف امام بزرگوار ما يكى بود. اين مطلب، اساس معارف حسين است. معارف حسينى، بخش عظيمى از معارف شيعه است. اين پايه مهمى است و خود از پايه‌هاى اسلام است.
پس هدف، عبارت شد از باز گرداندن جامعه اسلامى به خط صحيح. چه زمانى؟ آن وقتى كه راه، عوضى شده است و جهالت و ظلم و استبداد و خيانت كسانى، مسلمين را منحرف كرده و زمينه و شرايط هم آماده است.
البته دوران تاريخ، اوقات مختلفى است؛ گاهى شرايط آماده است، گاهى آماده نيست.
زمان امام حسين؛ آماده بود، زمان ما هم آماده بود. امام همان كار را كردند؛ هدف يكى بود.