اگر بعد سياسى اينها را اينها بفهمند، همان غربزده‌ها هم مجلس بپا مى‌كنند و عزادارى مى‌كنند. اگر چنانچه ملت را بخواهند و كشور خودشان را بخواهند من اميدوارم كه هر چه بيشتر و هر چه بهتر اين مجالس بر پا باشد. «١»
ملت ما را اين مجالس حفظ كرده. بيخود نبود كه رضاخان، مامورين ساواك رضا خان، تمام مجالس عزا را قدغن كردند، اين همين طورى نبود. رضا خان همچو نبود كه [بى جهت‌] مخالف با اين مسائل بشود. رضاخان مامور بود، مامور بود به اينكه آنهايى كه كارشناس بودند آنهايى كه ملتفت بودند مسائل را، دشمن‌هاى ما كه مطالعه كرده بودند در حال ملت‌ها و مطالعه كرده بودند در حال ملت شيعه، مى‌ديدند آنها كه تا اين مجالس هست و تا اين نوحه‌سرائى‌هاى بر مظلوم هست و تا آن افشاگرى ظالم هست، نمى‌توانند برسند به مقاصد خودشان. زمان رضاخان قدغن كردند به طورى كه تمام مجالس در ايران قدغن شد. كارهاى خودشان را انجام دادند، دست اهل منبر را دست علما را بستند و نگذاشتند كه اينها تبليغات خودشان را بكنند و آنها تبليغات را از آن طرف شروع كردند و ما را به عقب راندند و تمام مخازن ما را به چپاول بردند. در زمان محمدرضا هم به همين معنا منتها با فرم ديگر، به فرم ديگر نه با آنطور سر نيزه، به يك جور ديگر اين طايفه را مى‌خواستند كنار بگذارند، حالا هم همان‌ها، منتها جوان‌هاى ما را بازى مى‌دهند همان مساله است، همان مساله زمان رضاخان است كه مجالس را او قدغن كرد. «٢»
شما گمان نكنيد كه اگر اين مجالس عزا نبود و اگر اين دستجات سينه زنى و نوحه سرائى نبود ١٥ خرداد پيش مى‌آمد. هيچ قدرتى نمى‌توانست ١٥ خرداد را آنطور كند، مگر قدرت خون سيدالشهداء و هيچ قدرتى نمى‌تواند اين ملتى كه از همه جوانب به او هجوم شده است و از همه قدرت‌هاى بزرگ براى او توطئه چيده‌اند، اين توطئه‌ها را خنثى كند، الّا همين مجالس عزا. «٣»
راهپيمائى، عزادارى را از شما نگيرد، عزادارى كنيد و با عزادارى راه برويد، همه با هم مجتمع بشويد به عزادارى. وقتى كلمه راهپيمائى پيش مى‌آيد خيال نكنيد كه معنايش اين است كه‌