ثواب براى او خيلى مطرح نبود، آنطور رفت كه اين مكتب را نجاتش بدهد، اسلام را پيشرفت بدهد، اسلام را زنده كند. شما هم كه داريد نوحه خوانى مى‌كنيد حرف مى‌زنيد.
خطبه مى‌خوانيد، نوحه مى‌خوانيد مردم را به گريه وادار مى‌كنيد، مردم هم كه گريه مى‌كنند همه روى اين مقصد باشد كه اين اسلام را ما مى‌خواهيم با همين هياهو حفظش كنيم. با اين هياهو، با اين گريه، با اين نوحه خوانى، با اين شعر خوانى، با اين نثر خوانى ما مى‌خواهيم اين مكتب را حفظ كنيم چنانچه تا حالا هم حفظ شده.
بايد اين نكته را هم به مردم گفته بشود، تذكر داده بشود كه آقا قضيه روضه خوانى قضيه اين نيست كه من يك چيزى بگويم و يكى هم گريه كند. قضيه اين است كه با گريه حفظ شده است اين، با گريه اين حفظ شده. حتى تباكى هم ثواب دارد، خوب تباكى چرا ثواب دارد؟
براى اينكه تباكى كمك مى‌كند به اين مكتب، كمك به مكتب مى‌كند. «١»
و اگر چنانچه واقعا بفهمند و بفهمانند كه مسأله چه هست و اين عزادارى براى چه هست و اين گريه براى چه اينقدر ارج پيدا كرده و اجر پيش خدا دارد، آنوقت ما را ملت گريه نمى‌گويند، ما را ملت حماسه مى‌خوانند. اگر بفهمند آنها كه حضرت سجاد (ع) كه همه چيزش را در كربلا از دست داد و در يك حكومتى بود كه قدرت بر همه چيز داشت. اين ادعيه‌اى كه از او باقى مانده است چه كرده است و چطور مى‌تواند تجهيز بكند، به ما نمى‌گفتند كه ادعيه براى چيست. اگر روشنفكران ما فهميده باشند كه اين مجالس و اين دعاها و اين ذكرها و اين مجالس مصيبت جنبه سياسى و اجتماعى‌اش چيست، نمى‌گويند كه براى چه اين كار را بكنيم. «٢»
اين مطلبى كه الان القاء كرده‌اند به جوان‌هاى ما كه تا كى گريه و تا كى روضه و اينها، بياييد تظاهر كنيم، اينها نمى‌فهمند روضه چيست و اين اساس تا حالا [چطور] نگه داشته شده است. اين را نمى‌دانند و نمى‌شود هم بهشان بفهمانند.
اينها نمى‌فهمند كه اين روضه و اين گريه آدم ساز است، انسان درست مى‌كند. اين مجالس روضه، اين مجالس عزاى سيدالشهداء و آن تبليغات بر ضد ظلم. اين تبليغ بر ضد طاغوت است. بيان ظلمى كه به مظلوم شده تا آخر بايد باشد. «٣»