مى‌دهد نفوس مردم را به اين مكتب و ظالم را منهدم مى‌كند و مظلوم را قوى مى‌كند. ما جوان‌ها داديم. كربلا جوان‌ها داده، ما اين را بايد حفظش كنيم. اين نمى‌شود اينطور باشد شما خيال بكنيد كه گريه است، خير گريه نيست، يك مسأله سياسى، روانى، اجتماعى است. اگر قضيه گريه است تباكايش ديگر چيست؟ تباكى مى‌خواهد تباكى ديگر يك چيزى شد؟ اصلًا حضرت سيدالشهداء چه احتياج به گريه دارد؟ ائمه اينقدر اصرار كردند به اينكه مجمع داشته باشيد، گريه بكنيد، چه بكنيد، براى اينكه اين حفظ مى‌كند اين كيان مذهب ما را. «١»
عمق ارزش مجلس‌هاى عزادارى، كم معلوم شده است و شايد پيش بعضى هيچ معلوم نشده است. اينكه در روايات ما براى يك قطره اشك براى مظلوم كربلا آنقدر ارزش قائل‌اند، حتى براى تباكى (به صورت گريه در آمدن) ارزش قائل‌اند، «٢» نه از باب اين است كه سيد مظلومان احتياج به اين كار دارد و نه اين است كه فقط براى ثواب بردن شما و مسلمين شما باشد. گرچه همه ثواب‌ها هست، لكن چرا اين ثواب را براى اين مجالس عزا آنقدر عظيم قرار داده شده است و چرا خداوند تبارك و تعالى براى اشك و حتى يك قطره اشك و حتى تباكى، آنقدر ثواب داده است؟ كم كم اين مسأله از ديد سياسى‌اش معلوم مى‌شود و ان‌شاء اللَّه بعدها بيشتر معلوم مى‌شود. اينكه براى عزادارى، براى مجالس عزا، براى نوحه خوانى، براى اينها اينهمه ثواب داده شده است. علاوه‌بر آن امور عباديش و روحانيش، يك مسأله مهم سياسى در كار بوده است. آن روزى كه اين روايات صادر شده است. روزى بوده است كه اين فرقه ناجيه مبتلا بودند به حكومت اموى و بيشتر عباسى، و يك جمعيت بسيار كمى، يك اقليت كمى در مقابل قدرت‌هاى بزرگ. در آنوقت براى سازمان دادن به فعاليت سياسى اين اقليت، يك راهى درست كردند كه اين راه، خودش سازمانده است و آن، نقل از منابع وحى، به اينكه براى اين مجالس اينقدر عظمت هست و براى اين اشك‌ها آنقدر، در حول و بر اين اشك‌ها و