سيّدالشّهداء زن و فرزند خودش را فداى او كرده، آنى است كه رسول‌اللَّه (ص) زندگانى خودش را در راه او صرف كرد و ائمه معصومين ما در راه او آنهمه رنج ديدند. «١»
فلسفه عزادارى و روضه خوانى‌
بدانند آنچه دستور ائمه (ع) براى بزرگداشت اين حماسه تاريخى اسلام است و آنچه لعن و نفرين بر ستمگران آل بيت است تمام فرياد قهرمانانه ملتها است بر سردمداران ستم پيشه در طول تاريخ الى الابد. و مى‌دانيد كه لعن و نفرين و فرياد از بيداد بنى اميه لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ با آنكه آنان منقرض و به جهنم رهسپار شده‌اند فرياد بر سر ستمگران جهان و زنده نگهداشتن اين فرياد ستم شكن است. «٢»
گريه كردن بر شهيد، نگه داشتن، زنده نگه داشتن نهضت است. اينكه در روايت هست كه كسى كه گريه بكند يا بگرياند يا به صورت گريه دار خودش را بكند، اين جزايش بهشت است، «٣» اين براى اين است كه حتى آنى كه با صورت گريه‌دار خودش را چيز مى‌كند، صورتش را يك حال حزن به خودش مى‌دهد و صورت گريه‌دار به خودش مى‌دهد، اين نهضت را دارد حفظ مى‌كند، اين نهضت امام حسين (ع) را حفظ مى‌كند.»
ما تا ابد هم اگر براى سيدالشهداء گريه بكنيم، براى سيدالشهداء نفعى ندارد، براى ما نفع دارد، همين نفع دنيائيش را شما حساب كنيد، آخرتش سر جاى خودش. همين نفع دنيائيش را حساب كنيد و همين جهت روانى مطلب را كه قلوب را چطور به هم متصل مى‌كند. «٥»
شما انگيزه اين گريه و اين اجتماع در مجالس روضه را خيال نكنيد كه فقط اين است كه ما گريه كنيم براى سيدالشهداء، نه سيدالشهداء احتياج به اين گريه‌ها دارد و نه اين گريه خودش فى نفسه يك كارى از آن مى‌آيد، لكن اين مجلس‌ها مردم را همچو مجتمع مى‌كنند و يك‌