سيدالشهداء بحق بود و با عده قليلى مقابله كرد و در عين حالى كه به شهادت رسيد و فرزندان او هم به شهادت رسيدند، لكن اسلام را زنده كرد و يزيد و بنى اميه را رسوا كرد. «١»
سيدالشهداء (ع) با چند نفر از اصحاب، چند نفر از ارحامشان، از مخدراتشان قيام كردند.
چون قيام للّه بود اساس سلطنت آن خبيث را به هم شكستند در صورت، ايشان كشته شدند لكن اساس سلطنت را شكستند. اساس سلطنتى كه مى‌خواست اسلام را به صورت سلطنت طاغوتى در آورد. «٢»
كسى كه براى خدا كار مى‌كند شكست در آن نيست ولو كشته بشويم شكست نداريم.
حضرت سيدالشهداء هم كشته شد لكن شكست خورد؟ الان بيرق او بلند است و يزيدى تو كار نيست. «٣»
اگر قيام حضرت سيدالشهداء (ع) نبود، امروز هم ما نمى‌توانستيم پيروز شويم. «٤»
قيام عاشورا، اسوه آزادگان‌
كُلُّ يَوْمٍ عاشُورا وَ كُلُّ ارْضٍ كَرْبَلا
حضرت سيدالشهدا (ع) به همه آموخت كه در مقابل ظلم، در مقابل ستم، در مقابل حكومت جائر چه بايد كرد. با اينكه از اول مى‌دانست كه در اين راه كه مى‌رود راهى است كه بايد همه اصحاب خودش و خانواده خودش را فدا كند و اين عزيزان اسلام را براى اسلام قربانى كند، لكن عاقبتش را هم مى‌دانست ... علاوه بر اين، در طول تاريخ آموخت به همه كه راه همين است. از قلّت عدد نترسيد، عدد كار پيش نمى‌برد، كيفيت اعداد، كيفيت جهاد اعداء مقابل اعداء، آن است كه كار را پيش مى‌برد. افراد ممكن است خيلى زياد باشند لكن در كيفيت ناقص باشند يا پوچ. و افراد ممكن است كم باشند لكن در كيفيت توانا باشند و سرافراز. «٥»