سيدالشهداء (ع) تمام [اصحاب‌] خودشان را، همه جوانان خودش را، همه مال و منال، هر چه بود، هر چه داشت- مال و منال كه نداشت- هر چه داشت، جوان داشت، اصحاب داشت، در راه خدا داد و براى تقويت اسلام، مخالفت با ظلم، قيام كرد، مخالف با امپراتورى آن روز كه از امپراتورى‌هاى اينجا زيادتر بود قيام كرد. «١»
سيدالشهداء هم كشته شد، نه اينكه رفتند يك ثوابى ببرند. ثواب براى او خيلى مطرح نبود، آنطور رفت كه اين مكتب را نجاتش بدهد، اسلام را پيشرفت بدهد، اسلام را زنده كند. «٢»
پيغمبر (ص) در بعضى از جنگها شكست خورد در بعضى جنگها. حضرت امير در جنگ با معاويه شكست خورد.
حضرت سيدالشهداء را كشتند اما [كشته شدن‌] اطاعت خدا بود، براى خدا بود، تمام حيثيت براى او بود از اين جهت هيچ شكستى در كار نبود، اطاعت كرد. «٣»
انتخاب آگاهانه شهداى كربلا
هر چه روز عاشورا سيدالشهداء (ع) به شهادت نزديك‌تر مى‌شد افروخته‌تر مى‌شد و جوانان او مسابقه مى‌كردند براى اينكه شهيد بشوند، همه هم مى‌دانستند كه بعد از چند ساعت ديگر شهيدند. مسابقه مى‌كردند آنها، براى اينكه آنها مى‌فهميدند كجا مى‌روند، آنها مى‌فهميدند براى چه آمدند، «٤» آگاه بودند كه ما آمديم اداى وظيفه خدايى را بكنيم، آمديم اسلام را حفظ بكنيم. «٥»
مى‌بينيد كه در بعضى روايات هست كه حسين بن على (ع) هر چه به ظهر عاشورا نزديك‌تر مى‌شد ...، رويش افروخته‌تر مى‌شد. «٦»