اين كار بر اساس يكى از مقدس‌ترين خواسته‌هاى فطرى است كه خدا در نهاد همه انسان‌ها قرار داده است، و از آن به «حس حق‌شناسى» تعبير مى‌كنيم. لذا اين خواسته فطرى همه انسان‌ها است كه در برابر كسانى كه به آن‌ها خدمت كرده‌اند حق‌شناسى و شكرگزارى كنند، آنان را به خاطر داشته باشند و به ايشان احترام بگذارند. علاوه بر اين، ياد آن خاطره‌ها، در صورتى كه در سعادت جامعه تأثيرى داشته، مى‌تواند عامل مؤثر ديگرى را در زمان بيان خاطره‌ها بيافريند. در اين صورت، گويا خود آن حادثه تجديد مى‌شود.
از آن جا كه معتقديم حادثه عاشورا حادثه عظيمى در تاريخ اسلام بوده است، و نقش تعيين كننده‌اى در سعادت مسلمان‌ها و روشن شدن راه هدايت مردم داشته است، اين حادثه در نظر ما بسيار ارزشمند است. لذا بزرگداشت و بازسازى اين حادثه و به خاطر آوردن آن، موجب مى‌گردد تا بتوانيم از بركات آن در جامعه امروز نيز استفاده كنيم. اين جواب را به طور كلى مى‌توان در مقابل سؤال نوجوان‌ها ارائه داد و آنان را قانع كرد كه زنده نگه داشتن ياد بعضى از خاطره‌ها و بازسازى برخى از حوادث كه در گذشته اتفاق افتاده است، كار عاقلانه‌اى است، و ممكن است منافع و مصالحى را براى جامعه تأمين كند. همان طور كه اصل آن حادثه تأثير مفيدى در جامعه آن روز داشته، تجديد خاطره و بازسازى آن نيز مى‌تواند آثارى متناسب با خود داشته باشد. اين سؤال اول كه چرا بايد ياد عاشورا را زنده نگه بداريم؟
چرا براى بزرگداشت عاشورا از بحث و گفتگو استفاده نمى‌شود؟
سؤال دومى كه از تحليل آن سؤال كلى مطرح مى‌شود اين است كه زنده نگه داشتن ياد عاشورا فقط منحصر به اين نيست كه انسان سينه زنى و گريه كند، شهر را سياه‌پوش كند، مردم تا نيمه‌هاى شب به عزادارى بپردازند و حتى گاهى روزها كار و زندگى خود را تعطيل كنند؛ اين امور ضررهاى اقتصادى به دنبال دارد. در حالى كه ممكن است اين خاطره‌ها به گونه‌اى تجديد شود كه ضررهاى اقتصادى و اجتماعى كم‌ترى داشته باشد. اين سؤال را بر اساس اين فرض به اين صورت مطرح مى‌كنم كه روحيه بسيارى از مردم با مسائل اقتصادى و مادى بيش‌تر سازگار است و مردم به اين مسائل بيش‌تر توجه دارند. در اين صورت آنان حوادث را