منعش مى‌كردند، فرمود: خدا مى‌خواهد مرا كشته ببيند و به هر حال، مراد، مشيّت تشريعى است، نه مشيّت تكوينى؛ زيرا چنان كه سابقاً بيان كرديم، مشيّت تكوينى خدا تأثيرى در اراده و فعل ندارد).
ترجيح مرگ بر زندگى‌
آرى! سيّد الشّهداء (ع) تصميم بر امتناع از بيعت و (در نتيجه) كشته شدن گرفت.
مرگ را بر زندگى ترجيح داد و جريان حوادث نيز اصابت نظر آن حضرت را به ثبوت رسانيد. زيرا شهادت وى با آن وضع دلخراش، مظلوميّت و حقّانيّت اهل بيت را مسجّل ساخت و پس از شهادت تا دوازده سال نهضت‌ها و خونريزى‌ها ادامه يافت و پس از آن همان خانه‌اى كه در زمان آن حضرت كسى درِ آن را نمى‌شناخت، مركزى براى هدايت مردم شد. با مختصر آرامشى كه در زمان امام پنجم به وجود آمد، شيعه مانند سيل، از اطراف و اكناف دور شمع وجودش گرد آمد. حقّانيّت و نورانيّت آن رادمردان در هر گوشه و كنار جهان به تابش و تلألؤ پرداخت. پايه استوار اين رويكرد، حقّانيّت توأم با مظلوميّت اهل بيت است و پيشتاز اين ميدان سيّدالشّهداء (ع) بود. اكنون، مقايسه وضع خاندان رسالت و اقبال مردم به آنان، در زمان حيات آن حضرت، با وضعى كه پس از شهادت وى در مدّت چهارده قرن پيش آمده و سال به سال تازه‌تر و عميق‌تر مى‌شود، اصابت نظر آن حضرت را آفتابى مى‌كند و بيتى كه آن حضرت (بنا به بعضى از روايات) انشاد فرموده، اشاره به همين معنا است:
وَ ما إنْ طِبُّنا جُبْنٌ وَ لكِنْ مُنايانا وَ دَوْلَةَ آخِرينا «١»
و به همين نظر بود، كه معاويه به يزيد اكيداً وصيّت كرده بود، كه اگر حسين بن على از بيعت با وى خود دارى كند، او را به حال خود رها كند و هيچ گونه متعرّض وى نشود. معاويه، نه از راه اخلاص و محبّت، اين وصيّت را مى‌كرد، بلكه مى‌دانست حسين بن على بيعت كننده نيست و اگر به دست يزيد كشته شود، اهل بيت، مارك مظلوميّت به خود مى‌گيرند و اين براى سلطنت اموى، خطرناك و براى اهل بيت بهترين وسيله تبليغ و پيشرفت است.