آن قلب رئوف و حساس را در چنان غمى و آن چشمان بيدار و بينا را در چنان اشكى كاملًا محق مى‌يابيم.
اما نكته گفتنى اينكه هر چند حزن دل و سرشك ديده على بن الحسين (ع) حالت طبيعى و روحى امام بوده، ولى از نظر اجتماعى و عمومى نيز تأثيرى مهم در بر داشته است، زيرا با زبان كردار- و نه گفتار- از عظمت آن قيام و عمق جنايت و شدت ظلمى كه بر اهل بيت پيامبر رفته حكايت مى‌كرده «١» و از تبليغات دروغين يزيد و يزيديان و كفر امويان پرده بر مى‌داشته، و مسلمانان ناآگاه فريب خورده را هشيار و به واقعيات آشنا مى‌كرده است چنانكه سخنان و حالات آن حضرت و خواهرش زينب (س) در ورود به شام و مجلس يزيد پليد همين تأثير را داشته و در تاريخ چنين اثرى برجا گذاشته است.
بدين گونه اندوه دائم و آه ملايم و اشك سوزناك آن شهيد فرزند شهيد، خود فريادى در سكوت و قيامى درنشست و تبليغى در حد امكان بوده است.
درود خدا بر روان تابناك پر عاطفه‌اش باد كه نيكو راه پدر را ادامه داد.
گريه آرامش دهنده آلام‌
آزمونهاى مكرر شخصى ثابت كرده گاه گريه بصورت يك نياز طبيعى انسان درمى‌آيد، و گريستن ضرورت مى‌يابد، بطورى كه پس از آن عقده‌هاى روانى تخليه مى‌شود و درد دلها تسكين مى‌يابد و اعصاب به استراحت مى‌پردازد. اين واقعيت را به زبان شعر نيكو گفته‌اند:
اشكم از ديده چو افتاد دلم تسكين يافت اى خوش آن درد كه يك قطره كند درمانش‌
مولوى نيز در اين باب تعبيرى پر معنى دارد:
گريه بر هر درد بى‌درمان دواست چشم گريان چشمه فيض خداست‌
گريه از آن جهت درمان دردهاى بى‌درمان روحى شمرده شده كه با مقدمه‌اى از دل شكستگى و صفاى خاطر همراه است، و اين حال خوش زمينه‌ساز نزول رحمت الهى بر انسان است كه مشكل گشاست. برعكس آنان كه با آفريدگار خود ارتباطى ندارند و از عواطف مذهبى بدورند، چشمه چشمانشان نيز خشك است و از موهبت و مرحمت خداى تعالى محروم.