من است، هدر ساختن خون او هدر ساختن خون من است، هر كه حرمت حسين را بشكند حرمت مرا شكسته و هر كه خون او را حلال بشمرد خون مرا حلال شمرده است، چنانكه خونخواهى او خونخواهى من خواهد بود.
جنگ با حسين جنگ با من است، آشتى با حسين آشتى با من است، هر كه به روى حسين شمشير كشد به روى من شمشير كشيده و هر كه دست حسين را با صلح و صفا بفشارد، دست مرا به دوستى و صفا فشرده است.
در اثر اين اتحاد و همبستگى، تنها دوستان پيامبر و امت او مسؤوليت نداشتند، بلكه بر مبناى حقوقى، طرفين پيمان نيز نسبت به مواد حلف، عهده‌دار مسؤوليت مى‌شدند، يعنى پيامبر اسلام شخصاً عهده‌دار بود كه در حال حيات از حسين حمايت كند، و او را چون جان و تن خود بداند، حسين هم موظف بود كه با دشمنان جدش رسول خدا دشمن و با دوستان او دوست باشد.
در ميان علماى اهل سنت، كه اغلب از شرح و توضيح اينگونه احاديث دانسته و شناخته دريغ مى‌كنند، تنها قاضى عياض است كه در شرح حديث «حُسَيْنٌ مِنّى‌ وَ انَا مِنْ حُسَيْنٍ» به معناى اصيل آن اعتراف و تصريح مى‌كند، او مى‌گويد:
«گويا رسول اكرم با تابش نور وحى، آنچه را بين حسين و قاتلين آن سرور واقع شدنى بود مى‌دانست، و لذا مخصوصاً نام حسين را برد و فهماند كه او و حسين از حيث وجوب محبت و حرمت تعرض و محاربه، چون شخص واحدند، و رسول خدا به منظور تأكيد همين اتحاد و يگانگى فرمودند: هر كه حسين را دوست بدارد خدا را دوست داشته، زيرا محبت حسين محبت رسول خدا و محبت رسول خدا محبت خدا است.» «١»
البته ما مى‌دانيم كه اين اتحاد و همبستگى تنها درباره حسين صادق نبوده بلكه تمام اهل بيت عصمت از اين اتحاد معنوى و اتصال روحى برخوردار بوده‌اند، و در زبان رسول اكرم به عنوان متحد و هم پيمان معرفى شده‌اند، چنانكه مكرر در مكرر به على بن ابى طالب فرمود: