در فيض القدير، «١» ضمن شرح همين حديث مى‌گويد: يعنى على متصل به من است و من متصل به اويم، در اختصاص و محبت .... و غير اينها و «من» در اينجا «من» اتصاليه ناميده شده، «٢» و از كلام عرب جاهلى كه مى‌گويد: «فِلانٌ مِنْ فِلانٍ» اخذ شده است، يعنى گويا در اثر اختلاط، اين يك بعض آن ديگرى و متحد با اوست و هر دو يكتن را تشكيل داده‌اند.
موارد ديگرى نيز پيامبر به على بن ابى طالب فرمود: «هُوَ مِنّى‌ وَ انَا مِنْهُ»، از جمله موقعى كه پيامبر با اصحاب خود از عمرة القضا مراجعت مى‌فرمود، دختر حمزة بن عبدالمطلب به آنان ملحق گشت: على دست او را گرفت كه كفالت او را به خود اختصاص دهد، ولى جعفر برادر بزرگتر على و زيد بن حارثه مولا و فرزند خوانده رسول خدا با او طرف شدند على مى‌گفت:
دختر عموى من است و من او را در پناه گرفتم. جعفر مى‌گفت: دختر عموى من است و ضمناً خاله اين دختر در خانه من است. زيد مى‌گفت: دختر برادر من است- از جهت اينكه در حلف مؤاخات مسلمين كه شرح آن خواهد آمد، زيد بن حارثه با حمزه عموى پيغمبر هر دو برادر خوانده شده بودند. «٣»
پيامبر در اين قضاوت به خاطر اين كه خاله در حكم مادر است، حق را به جعفر داده دختر را بدو سپرد، آنگاه به على فرمود: انت منى و انا منك، و به جعفر گفت: تو از حيث اخلاق و شمائل همانند منى، و به زيد گفت: و تو برادر مايى و هم آزاد شده ما. «٤»
علت اينكه از ميان اين سه نفر تنها على با جمله «انْتَ مِنّى‌ وَ انَا مِنْكَ» دلدارى داده شد، غير از اين نيست كه، در اثر پيمان و حلف با هم متحد و هم سنگ شده بودند، وگرنه در قرابت و خويشى جعفر از على واپيشتر، و در موالات عتق زيد بن حارثه مقدم بود كه هم آزاد شده رسول خدا بود و به تمام معنى از رسول خدا بود، و هم به خاطر كثرت علاقه به نام حبّ النبى شهرت يافته بود.
مورد ديگر
على بن ابى طالب در ضمن يك مأموريت، جاريه‌اى از غنايم جنگى را به خود اختصاص داد، اصحاب از اين كار خشمناك شدند، چه اين شرافت را مخصوص رسول خدا مى‌دانستند، لذا