گر چه اين معنى در مورد آيه كريمه صدق نكند، اصل معنى اتصال، به صحت خود باقى است، و ديگر شواهد آن از آيه منافقون و شعر جاهلى و حديث رسول خدا مورد قبول و اتفاق است.
نيز از جمله آيات كريمه كه بر اين معنى تخريج شده، آيه ٢٥ سوره نساء است: «اللّهُ أَعْلَمُ بِايِمَانِكُمْ بَعْضُكُم مِن بَعْضٍ» «١»
ولى از همه روشنتر آيه كريمه (٦٧: برائت) «الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ بَعْضَهُم مِن بَعْضٍ، يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ» است، خصوصاً كه در برابر آيه ٧١ همين سوره: «الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضَهُمْ أَولِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» قرار گرفته و از تقابل كلمه «اولياء» با «من» مفهوم موالات و اتصال براى «من» كاملًا روشن خواهد بود، لذا هريك از مفسرين و شراح حديث آن را به عنوان شاهد مثال قطعى ذكر مى‌كنند. «٢»
طبرسى مى‌فرمايد: بعضى از منافقين چسبيده و متصل به آن بعض ديگر است در اجتماع بر نفاق و شرك چنانكه گويى: «انَا مِنْ فِلانٍ وَ فِلانٌ مِنّى‌»، يعنى امر ما واحد و سخن ما يكى است، «٣» شيخ طوسى مى‌فرمايد: ... چنانكه گوينده‌اى به ديگرى بگويد: «انْتَ مِنّى‌ وَ انَا مِنْكَ» و معنى آن اين است كه امر ما يكى است و جدايى‌پذير نخواهد بود.
حتى در مورد همين حديث شريف «عَلِىٌّ مِنّى‌ وَ انَا مِنْ عَلِىٍّ، وَ لا يُؤَدّى‌ عَنّى‌ الّا انَا اوْ عَلِىٍّ» جمعى از بزرگان اهل سنت، به اين معنى اعتراف كرده‌اند، از جمله ملا على قارى در شرح شفاى قاضى عياض «٤» موقعى كه به اين حديث مى‌رسد، مى‌گويد: ظاهر سخن و سياق كلام بر اين بود كه گفته شود: «وَلا يُؤَدّى‌ عَنّى‌ الّا عَلِىٌّ» ولى لفظ «انا» براى تأكيد همان اتصالى آورده شده است كه از جمله «عَلِىٌّ مِنّى‌ وَ انَا مِنْهُ» فهميده مى‌شود.