پيامبر فرمود: بهتر از اين هم ممكن است، من او را مخير مى‌كنم كه: يا شما را انتخاب كند يا مرا، اگر شما را انتخاب كرد، بدون فديه آزاد است، اگر مرا انتخاب و اختيار نمود، در آن صورت من كسى نيستم كه يك چنين برده‌اى را با گرفتن فديه رها كنم. فاميل زيد از اين پيشنهاد پيامبر بسيار شادمان شدند و موقعى كه زيد را به نزد فاميلش هدايت كردند، پيامبر فرمود: اينها را مى‌شناسى؟ گفت: آرى. اين پدر من است، و اينهم عموى من. حضرت فرمود:
مرا هم كه شناخته‌اى و رفق و مدارا و حسن سلوك مرا ديده‌اى، يا مرا اختيار كن يا فاميل خود را.
زيد گفت: من مصاحبت آنها را طالب نيستم، و هيچ كس را بر شما ترجيح نخواهم داد، تو به جاى پدر من و عموى من هستى.
فاميل زيد، در كمال خشم، او را سرزنش كردند، سركوفت زدند كه بردگى را بر آزادگى ترجيح داده و فاميل خود را سر شكسته و بى‌مقدار ساخته است. رسول خدا كه چنين ديد، دست او را گرفته به كنار حجر اسماعيل «١» آمد و فرمود:
يا مَنْ حَضَرَ! اشْهَدُوا انَّ زَيْداً هذا ابْنى‌، يَرِثُنى‌ وَ ارِثُهُ.
اى حاضران گواه باشيد كه اين زيد فرزند من است، از من ارث مى‌برد و من نيز از او ارث خواهم برد. «٢»
پيامبر گرامى اسلام، بعد از بعثت به پيامبرى، در چند مورد بر مبناى همين حلف‌هاى متعارف و عقدهاى متداول آن عصر، كه كاملًا رسمى بود و از نظر سياسى و حقوقى قانونيت و اعتبار داشت، پيمان‌هايى منعقد فرموده و امت اسلامى را در برابر آن مقررات مسئول و ملتزم ساخته است، از جمله:
پيمان‌هاى اسلامى‌
١- حلف موازرت‌
در اوايل بعثت، موقعى كه آيه كريمه «وَ انْذِرْ عَشيرَتَكَ الْاقْرَبينَ» «٣»
نازل شد، رسول خدا (ص) فرزندان عبدالمطلب را كه در آن روز قريب چهل نفر بودند، دعوت فرموده با ارائه معجزه‌اى در بركت طعام (شير و كباب) به آنان فرمود: