از اين رو موقعى كه ياسر و خانواده‌اش مسلمان شدند، به وسيله بنى مخزوم و در رأس آنان ابو جهل، مورد شكنجه و آزار سختى قرار گرفتند، بدون اينكه از ساير قبايل حتى بنى هاشم كسى حق تعرض به آنان داشته باشد.
همچنين مقداد بن عمرو، صحابى جليل القدر و معروف، اصل او از قبيله بهراء ساكن بحرين بود، كسى را كشت و به خاطر اينكه قصاص نشود، به قبيله كنده ملحق شده با آنان حلف تابعيت بست، و به عنوان مقداد بن عمرو كندى مشهور شد، در آن قبيله هم مرتكب قتل شد، و بعد از اينكه به حرم امن الهى (مكه) پناه آورد، با اسود بن عبد يغوث زهرى پيمان فرزند خواندگى بست، و به نام مقداد بن اسود «١» معروف شد.
البته، بعدها مقداد بن عمرو، ايمان آورده از مؤمنين مخلص و با شهامت و فداكار شد و در حديث رسول خدا يكى از چهار نفرى است كه بهشت مشتاق ديدار آنان است. ضمناً از صلابت و استقامت او در راه احقاق حق و حمايت او از حق اهل بيت، در موقعى كه همگان از حمايت آنان دست كشيده بودند، و خلاصه از خوى حق جويى و حق‌طلبى او مى‌توان استنباط كرد كه در دوره جاهليت نيز، به خاطر دفع ستم و يارى ستمكشان، مبتلا به قتل نفس و آوارگى از خانه و كاشانه خود گشته باشد.
٣- حلف موالات‌
گاهى بين دو نفر به طور خصوصى، و صرف‌نظر از تعهدات قومى و قبيله‌اى، پيمان حلف منعقد مى‌شد، تا در گرفتارى‌ها و سختى‌هاى روزگار، خصوصاً حوادث غير مترقبه، يار و پشتيبان هم باشند.
اين حلف و پيمان، ممكن بود بين دو نفر از افراد يك قبيله انجام گيرد ولى اغلب ميان يك نفر ضعيف با قوى، يا يك نفر تازه وارد غير عرب با سرشناس محل انجام مى‌شد، و در ضمن عقد حلف، ارث دو طرفه يا يك جانبه، شرط مى‌شده است. «٢»