كيفيت اين حلف و معاهده بدين صورت بود كه رئيس قبيله در ميان مجمع قوم و اجتماع سران عشاير به پا مى‌خاست و دست تازه وارد را به دست گرفته به عنوان معرفى بلند مى‌كرد و مى‌گفت:
«هذا مِنّى‌ وَ انَا مِنْهُ: لَحْمُهُ لَحْمى‌، دَمُهُ دَمى‌، هَدْمُهُ هَدْمى‌، حَرْبُهُ حَرْبى‌، سِلْمُهُ سِلْمى‌، ثارُهُ ثارى‌، لَهُ مالَنا وَ عَلَيْهِ ما عَلَيْنا.» «١»
يعنى: اين شخص حاضر از من است و من از اويم: گوشت او گوشت من است خون او خون من است، شكست او شكست من است، جنگ با او جنگ با من است، آشتى با او آشتى با من است، خونخواهى او خونخواهى من است. اين مرد در غم و شادى ما شريك خواهد بود.
بنابر اين خروج از تابعيت نيز مسئله‌اى بود كه گاه به صورت لعن و طرد انجام مى‌گرفت، يعنى رئيس قبيله، يك نفر را به جرم شرارت و جنايت، و خوى ماجراجويى كه اغلب باعث دردسر و غرامت و جنجال مى‌شد، از انتساب قبيله خود طرد مى‌كرد و به خاطر اين كه افراد قبيله‌اش را از مسئوليت جرائم او تبرئه كند، در موقع مناسب (ايام حج، اجتماع بازار عكاظ و غيره) شخصاً يا به وسيله نايب خود رسماً به تمام قبايل اعلام مى‌كرد كه «فِلانٌ لَيْسَ مِنّى‌ وَ لا انَا مِنْهُ» فلانى از قبيله ما نيست و ما هم با او پيوند و اتصالى نداريم.
يك چنين فردى اگر موفق مى‌شد و مى‌توانست حمايت قبيله ديگرى را به صورت حلف يا جوار، براى خود كسب كند، به زندگى عادى باز مى‌گشت، وگرنه مجبور مى‌شد، به نام صعلوك، در سر كوه‌ها و داخل مغازه‌ها آشيان كرده از راهزنى و اختلاس معيشت خود را تأمين كند. و چه بسا ناچار مى‌شد به امثال و اقران خود پيوسته تا به صورت دسته‌هاى چند نفرى به زندگى خود ادامه دهند. «٢»
از اين نمونه افراد حليف، در تاريخ عرب جاهلى فراوان‌اند. حتى جمع كثيرى از بزرگان صحابه به عنوان پناهنده و حليف بنى فلان شناخته مى‌شوند، از جمله ياسر، پدر عمار صحابى معروف، است كه به جستجوى برادران مفقودش به مكه آمد و با ابو حذيفه مخزومى پيمان بست، بعد با كنيز او به نام سميه ازدواج كرد و عمار از او متولد شد.