يا به انصاف حق مرا به من بازگردان! يا شمشير خود را برگيرم، و در ميان مسجد رسول خدا به پا ايستاده فرياد بركشم: يا لحلف الفضول!
عبداللَّه بن زبير، بزرگ بنى اسد، كه در مجلس حضور داشت، گفت: و من نيز سوگند ياد مى‌كنم كه اگر حسين فرياد حلف الفضول بركشد، من نيز شمشير خود برگيرم و در كنار او به حمايت بايستم، تا اينكه منصفانه به حق خود برسد، يا هر دو با هم كشته شويم.
اين سخن به مسور بن مخرمه، بزرگ بنى زهره، رسيد، او نيز مانند ابن زبير سوگند حمايت ياد كرد. خبر به عبدالرحمن بن عثمان، بزرگ بنى تيم، رسيد، او نيز سوگند ياد كرد كه به وفادارى حلف الفضول از حسين حمايت كند.
موقعى كه وليد بن عتبه از اتحاد رؤساى قبايل تيم، زهره، اسد، بنى هاشم، مطلع و از مراسم سوگند وفادارى آنان با خبر شد، چاره‌اى جز راه انصاف نيافت، و حسين (ع) را راضى كرد. «١»

عاشوراشناسى ٣٧٤ پيمان‌هاى اسلامى ..... ص : ٣٧٠