لب تشنه آب فرات! اى آغشته در خاك و خون! وقت حيات، ما در نصرت تو تقصير كرديم و در بيعت تو غدر نموديم و تو را به دشمنان كافر بى‌رحم باز گذاشتيم و علم در نصرت تو بر نيفراشتيم. اكنون از آن گناه بزرگ پشيمان شده و اميد داريم كه ما را پيش جدّ خود شفاعت فرمايى و از گناه و خطاى ما درگذرى. بدين موجب سه شبانه روز متصل گريه و فرياد كردند تا جوى‌ها از سيل اشك ايشان روان شد. بعداز آن ساز جنگ كردند و متوجه شام شدند و ملاعين اهل‌شام به جنگ ايشان بيرون آمدند و ايشان بسيارى را از آن كافران به دوزخ فرستادند و اندكى از ايشان باز گشتند.
و حكايات و كرامات و غرايب كه بعد از آن ظاهر شده بسيار است. زيد بن ارقم كه يكى از اميران صحابه بود و آن وقت در كوفه ساكن، روايت كرد كه، روزى كه سر مبارك امام حسين (ع) به كوفه درآوردند روز جمعه بود و سر مبارك آن حضرت بر سر نيزه كرده بودند و در كوچه‌هاى كوفه مى‌گردانيدند و من در غرفه ساكن بودم. چون سر به مقابل غرفه رسيد، شنيدم كه سورة الكهف مى‌خواند و بدين آيه رسيده بود: امْ حَسِبْتَ أنَّ اصْحابَ الْكهْفِ و الرَّقيمِ كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً؛ و اين از آيات الهى عجيب نيست؟
و قبر مبارك آن حضرت در طفّ واقع است «از كربلا و آن صحرا را كربلا مى‌گويند و آن محلّى كه قبر مبارك آن حضرت واقع است» اسم آن طفّ است از صحراى كربلا. روايت كرده‌اند كه چون حضرت امير المؤمنين (ع) از جنگ صفين باز مى‌گشت از طرف شام بر صحراى كربلا بگذشت، آنجا باز ايستاد و بگريست و فرمود: اين محل جنبيدن شتران ايشان است؛ اين محل كشتن مردان ايشان است. بعد از آن پرسيدند كه، يا اميرالمؤمنين اين اشارت به كيست؟ فرمود: جماعتى از آل محمّد در اينجا كشته شوند «١» كه اهل زمين و آسمان برايشان بگريند و غرايب آيات و عجايب بيّنات مرقد آن حضرت بسيار است؛ از آن جمله آنكه كوران مادرزاد، شلان مادر زاد در آنجا روشن مى‌شوند و صحّت مى‌يابند اين از متواترات است و نور و بها و مجد و ثناى آن مرقد مطهّر از آن ظاهرتر است كه بر چشم ارباب بصيرت پوشيده باشد.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلى‌ امامِ الْخافِقينَ «٢» ابى‌ عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ.