عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤٩

چنان نشينيد كه آواز من شنويد، چون سخن گويم. چون پيش وليد رفت، وليد خبر هلاك معاويه با آن حضرت بگفت و استمالت نامه يزيد بنمود و طلب بيعت كرد. آن حضرت فرمود:
بيعت من پوشيده نتواند بود؛ طريق آن است كه تو به مسجد آيى و خطبه كنى و مردمان را از موت معاويه خبر دهى و طلب بيعت كنى تا در آن مسجد كه همه كس حاضر باشند من بيعت كنم. اين سخن فرمود و برخاست. مروان حاضر بود گفت: امير او را بكش كه چون بيرون رفت، ديگر بيعت نخواهدكرد. آن حضرت التفات كرد و فرمود: اى پسر زرقاء نه تو مرا توانى كشت و نه او و نه يزيد. وليد گفت: اى مروان! تو مى‌گويى كه من فرزند رسول اللَّه را بكشم، جهت آنكه با فاسقى فاجر بيعت نمى‌كند. پس آن حضرت بيرون آمد و عبداللَّه زبير برادر خود را فرستاد نزد وليد و گفت: تو مرا ترساندى از بس كه متواتر رسولان مى‌فرستى و مرا طلب مى‌كنى؛ من فردا بيايم. و آن شب حضرت امام حسين (ع) با تمامى اهل بيت و جماعت و موالى و اقوام از مدينه بيرون آمدند و عبداللَّه بن زبير نيز با توابع خود بيرون رفتند و متوجه مكه شدند؛ چون آن حضرت از مدينه بيرون آمد اين آيه را خواند: فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نجِّنى‌ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ. «١»
چون آن حضرت با عبداللَّه زبير به مكه رسيدند، عبداللَّه بن عباس در مكه بود؛ نزد آن حضرت آمد و گفت: مصلحت آن است كه در مكه ساكن باشى و اهل حجاز با تو موافقت كنند و اگر يزيد لشكر فرستد اهل حجاز و قبا به من مدد كنند و دفع لشكر او بكنند. امام حسين (ع) فرمود: من از حضرت رسول (ص) شنيدم كه فرمود اين حرم را قوچى است كه حرمت حرم به واسطه او برود و نمى‌خواهم كه آن قوچ من باشم؛ و به واسطه آنكه من اينجا ساكن شوم، يزيد لشكر فرستد و حرمت حرم باطل شود. عبداللَّه بن عباس گفت: پس اعتماد بر مردم كوفه مكن. در اثناى اين احوال مردم كوفه از امراى عرب شيعه على صلوات‌اللَّه و سلامه عليه، كتابتها بدان حضرت نوشتند و از آن حضرت طلب نمودند و گفتند: شخصى را از اهل بيت خود به كوفه فرست تا بيعت از مردمان بگيرد. آن حضرت مسلم بن عقيل را بفرستاد و خود عازم توجه آن جانب شد و شمشير حميّت از غلاف غيرت بيرون كشيده و به خلافت و استيلاى يزيد پليد مريد عنيد رضا نداد و عزم توجه حرم فرمود: