سَيِّدِ شَبابِ اهْلِ الْجَنَّةِ فِى الْجَنَّةِ يَوْمَ الْمَزيدِ
آن حضرت سيد جوانان اهل بهشت است در روز مزيد كه روز جمعه است در بهشت. و در آن روز حق تعالى اهل بهشت را به مزيد عنايت افضال و كرم مشرف مى‌فرمايد. و اين اشارت است به حديث كه مذكور شد.
الْمُشْهرِ سَيْفِ الحَمِيَّةِ فِى الدّينِ عَلى‌ كُلِّ جَبَّارٍ عَنيدٍ
آن حضرت بر كشيده است مر شمشير حميّت را در دين بر هر جبّارى كه عناد با حق داشته باشد. و اين اشارت است بدانكه حضرت به خلافت يزيد «عَلَيْهِ اللَّعْنَةُ وَالْعَذابُ» راضى نشده و شمشير حميّت در دين بركشيده، در مقابل او بايستاد و در دفع او سعى و اجتهاد فرمود.
و روايت كرده‌اند كه چون معاويه در شام وفات يافت و از تمام مردم جهت يزيد لعين بيعت گرفته بود الّا بعضى از اولاد خلفا كه بيعت نكرده بودند و ايشان آن وقت در مدينه بودند، و حضرت امام حسين (ع) و عبداللَّه بن زبير بيعت نكرده بودند و در مدينه بودند يزيد ملعون كتابتى به امير مدينه نوشت، فى‌الحال كه معاويه وفات كرد، و در آنجا مبالغت نوشت كه قبل از آنكه خبر فوت معاويه فاش شود، حسين بن على و عبداللَّه بن زبير را حاضر گردان و ايشان را استمالت ده و بيعت ايشان بستان؛ اگر قبول كنند هرچه خواهند از ايشان قبول كن و اگر ابا و امتناع نمايند، ايشان را فى‌الحال به قتل رسان، پيش ازآنكه فتنه ظاهر شود. امير مدينه را وليد بن عتبه نام بود. چون كتابت بدو رسيد، كس فرستاد و ايشان را هر دو طلب نمود و وقت نماز ظهر بود و ايشان هر دو در مسجد پيش يكديگر نماز [مى‌گزاردند]. شخصى آمد و گفت: امير شما را مى‌طلبد! ايشان گفتند: چون از نماز فارغ شويم بياييم. پس حضرت امام حسين (ع) به عبداللَّه بن زبير گفت: آيا به چه كار ما را مى‌طلبند؟ گفت: نمى‌دانم. آن حضرت فرمود: همانا طاغيه در شام مرده و ما را از جهت بيعت كردن با يزيد پليد مى‌طلبند. عبداللَّه‌بن زبير گفت: من نمى‌روم، آن حضرت گفت: من اطاعت مى‌كنم مى‌روم فامّا چنان مى‌روم كه او را بر من دستى نباشد.
آن حضرت نماز ظهر [بگزارد] و به خانه رفت و تمامى اهل بيت و پسران عمّ، اولاد جعفر و عقيل و غلامان را مسلّح ساخته همراه برداشت و متوجه خانه وليد شد و با ايشان گفت: شما