عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤٧

رَيْحانَةِ رَسُولِ اللَّهِ صاحِبِ الْوَعدِ و الوَعيد
آن حضرت ريحان حضرت پيغمبر (ص) بود. و اين اشارت است بدان حديث كه حضرت پيغمبر (ص) فرموده كه حسن و حسين دو ريحانه من‌اند از دنيا؛ ريحانه شخص را «در عرب» به كسى گويند كه موجب راحت و انس خاطر او باشد. و آن حضرت نسبت به رسول‌اللَّه (ص) كه صاحب وعده ثواب و وعيد عقاب است اين مرتبه را داشته و راحت و انس و محبّت آن حضرت در دنيا به ايشان بوده. اسامة بن زيد روايت كند كه شبى حاجتى داشتم، نزد حضرت (ص) رفتم، آن حضرت بيرون آمد، ديدم كه آن حضرت چيزى بر پشت مبارك بسته، «در اندرون» شمله «١» برداشت، حسن و حسين (ع) را بر پشت مبارك بسته بود. فرمود پسران من‌اند و پسران دختر من‌اند. اى بار خدايا! من دوست مى‌دارم ايشان را هر دو. پس تو دوست‌دار ايشان را و دوست‌دار كسى را كه ايشان را دوست دارد. «٢» و انس بن مالك روايت كند كه از حضرت پيغمبر (ص) سؤال كردند كه كدام يك از اهل بيت را دوست‌تر مى‌دارى؟ فرمود حسن و حسين را. و حضرت فاطمه (س) مى‌فرمود: هر دو پسر مرا بخوان، پس ايشان را مى‌بوييد و به سينه خود باز مى‌گرفت و اين اشارت است بدانكه آن هر دو سيّد بزرگ و ريحانه آن حضرت بودند.
حَبيبِ حَبيبِ اللّهِ و الْمُتَّصِلِ بِهِ بِفَضْلِهِ الْعَتيدِ «٣»
آن حضرت حبيب حبيب‌اللَّه است و متصل است بدو واسطه [به‌] فضل و كرامت مهيا كه آن حضرت را بوده. و اين اشارت است بدان حديث كه آن حضرت (ص) فرموده: حُسَيْنٌ مِنّى‌ وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ احَبَّ اللَّهُ مَنْ احَبَّ حُسَيْناً. يعنى حسين بعضى از من است و من بعضى از حسينم. خداى تعالى دوست دارد كسى كه حسين را دوست دارد. اينها همه دلالت است بر آنكه حضرت محبوب حبيب است.